Over het waarom van de strijd van het Lappersfort tegen GDF Suez : Ovl IMC

open bericht aan rechter Billiet van het Vierde Kanton Brugge, schepen van leefmilieu Demon in Brugge, burgemeester Moenaert van Brugge, minister Schauvlige van Leefmilieu en secretaris-generaal Van den Abbeele van Fabricom – GDF Suez

Geachte

Nadat de vertegenwoordigers van Fabricom GTI en Fabricom GFD Suez meermaals zijn gehoord, zouden wij u als bezetters ook onze visie willen aanbieden

Over het waarom van de strijd van het Lappersfort tegen GDF Suez

Net voor het verlopen van het inhoudsloze contract tussen GDF Suez en enkele bezetters heeft een nieuwe groep besloten om het Lappersfort binnen te treden en de aanwezige opruimers voor een duidelijke keuze te stellen: ofwel stoppen met het actiekamp op te breken en onmiddellijk vertrekken, ofwel blijven en meehelpen met de opbouw van een nieuw actiekamp. De strijd rond het Lappersfort is dus nog niet afgelopen. Want onze Aarde is niet te koop.

Over de waarde van dit bos is al veel gezegd en geschreven. Zowel over de vandaag bedreigde buffer als over het gehele Lappersfort als deel van de Brugse groene gordel. Rond de stad Brugge bevinden zich enkele waardevolle stukken natuur met vaak interessante planten en dieren, de ene al zeldzamer dan de andere. Deze bewegen zich heen en weer tussen de verschillende natuurgebieden en verzorgen zo de bestaande fauna en flora. Het Lappersfortbos vormt een belangrijke schakel in deze groene gordel, zeker nu druppelsgewijs kleine groepjes bomen worden geveld in en rond Brugge. Langs de ene zijde is de bosrand al verdwenen voor een tweevaksbaan. Aan de andere kant is er nog eens 3½ ha met kap bedreigd voor de bouw van loodsen, parkings en kantoren. Dit is het bufferbos dat momenteel al meer dan een jaar bezet is en dat het parkbos scheidt van de straat Ten Briele en de industriegebouwen aan de andere zijde ervan. Het verdwijnen van dit bufferbos zou betekenen dat al het lawaai en de vervuiling die nu niet verder geraken dan de rand van het bufferdeel, voortaan het parkbos de volle lading zou geven. De boswaarde zou hierdoor zeer zeker dalen.

Na al deze jaren dat Fabricom en GDF Suez het gebied verwaarloosd en bedreigd hebben, wordt het maar eens tijd dat ze dit land teruggeven aan de bevolking die het gedurende deze jaren een natuurlijke bestemmingswijziging heeft zien doormaken en het heeft leren appreciëren als een waardevol bos.

Indertijd heeft Fabricom het gehele gebied immers gedoneerd gekregen zonder eigenlijke kost. Vervolgens heeft het bedrijf miljoenen euro’s uit het bos geklopt, deels door het te verhuren aan Brugge en te verkopen aan de Vlaamse overheid, deels door een stuk te verkopen aan Moenaerts bestuur en te laten kappen. Alsof dit en de dreigementen met dwangsommen niet voldoende waren, durft Suez nu nog maar eens minstens anderhalf miljoen euro te vragen voor het overgebleven lapje van 3,5ha.

Tezelfdertijd heeft Suez de durf om haar belastingen aan de Belgische overheid te ontduiken. Openlijk en zonder schaamte zegt het de beloofde sluiting van de kerncentrales af en weigert het daarvoor de compensatie te betalen. Waar het wel toe bereid is, is een som te storten in een fonds dat het zelf beheert; zichzelf dus uit te betalen. De federale en regionale overheid beweren zelf machteloos te staan tegen zowel de belastingontduiking als de milieuhinder en de ontbossing door GDF Suez. Nochtans zijn er, zoals vele andere bedrijven en particulieren geregeld aan de lijve ondervinden, verschillende bevoegdheden die de overheid kan uitspelen om GDF Suez tot de orde te roepen. In het meest verregaande geval is zelfs onteigening mogelijk. Maar de regeringen kijken verbijsterd toe en durven niet eens met de vuist op tafel slaan. Van hen hoeven we blijkbaar niet te verwachten dat ze voor het goed van ons leefmilieu hun bevoegdheden gebruiken om Suez in te tomen. Staatsgelden zijn in principe de kas van de Belgische bevolking. Suez heeft minstens een half miljard euro schulden aan ons. Waar haalt het de arrogantie om daarenboven miljoenen te kloppen uit onze bossen?

We eisen dan ook dat GDF Suez begint met ons haar schulden af te betalen, door het Lappersfort terug te geven.

Bedrijven en politici bespreken hoe ze met ons klimaat moeten omgaan. Ze benadrukken nogmaals dat er dringend maatregelen moeten worden genomen om dramatische scenario’s te voorkomen. De speeches zijn uitgeschreven, de maatregelen blijven uit. In de praktijk komt het erop neer dat ze bekonkelfoezen hoe ze de wankele economische orde kunnen recht houden. Vandaar ook dat de huidige bezetters van het Lappersfort de klimaattop in Kopenhagen volledig wantrouwden. Ze roepen dan ook nog steeds op om decentraal en wereldwijd actie te voeren tegen de vernielingen die de huidige wereldorde aanbrengt aan onze planeet.

Op de laatste dag van het net beëindigde jaar werd besloten dat Fabricom (GDF Suez) kan beschikken over het reeds uitgevoerde vonnis van 2002 om de huidige bezetting van het Lappersfortbos met harde hand te ontruimen. Als bezetters willen wij protest aantekenen tegen deze beslissing. Om te beginnen gaat het over een vonnis dat reeds werd uitgevoerd, en dat nu hergebruikt zou worden, jaren later, tegen een geheel nieuwe groep mensen op een ander stuk grond.

Daarenboven willen we ons hoe dan ook verzetten tegen een ontruimingsbevel van het Lappersfort. De wettelijke eigenaar GDF Suez kampt momenteel nog met een schuld die onnoemelijk veel hoger ligt dan de financiële waarde van dit perceel en toont zoals gezegd geen bereidheid om te betalen. De bezetters daarentegen komen op voor een duidelijke en concrete zaak. Ze kaarten een probleem aan waarvan zelfs GDF Suez en de bevoegde instantie het belang inzien. Deze houden het spijtig genoeg bij woorden. Daar waar de zij geen concrete oplossingen kunnen aanbieden voor de huidige klimaatcrisis, stellen de bezetters dat het behoud van de nog overgebleven natuur een eerste concrete stap is om te bewijzen dat de problematiek ook in de praktijk serieus genomen wordt.

De hoogdringendheid van de klimaatproblematiek dwingt ons als bewoners van deze planeet inderdaad tot onmiddellijke actie. Een ontruimingsbevel van dit bos is dan ook onaanvaardbaar. Het is in strijd met het algemeen belang van de bevolking en zelfs met het beleid dat de overheid belooft uit te stippelen. We zijn als bewoners van de planeet dus genoodzaakt gebruik te maken van ons recht op vrije meningsuiting. In een gebied dat “de Lage Landen” genoemd wordt, kan men zelfs spreken van zelfverdediging. De enige juridische basis voor een ontruiming, zijnde de vermeende schending van het private eigendom, weegt lang niet op tegen de noodzaak om deze zwaardere misdrijven tegen te gaan. Indien de democratische rechtstaat zichzelf en haar burgers respecteert, zal ze zich dus uitspreken tegen een ontruiming en de kap van dit bos.

Ikzelf en mede-activisten hebben als bezetter dan ook enkele duidelijke motivaties om aan onze strijd uiting te geven in het bedreigde Lappersfort:

* Volledig behoud van het Lappersfort. Wij zetten de strijd voor het integrale behoud van het Lappersfortbos verder die in 2001 begonnen is. En dit doen we tot het behoud van het bos ook gegarandeerd is.

· Er werd gepoogd deze zaak enkele jaren in de koelkast te bewaren, om het volk daarna de plannen in licht aangepaste vorm heimelijk door de strot te duwen. Spijtig genoeg is in de tussentijd de aandacht en het vuur van de tegenstanders geenszins gedoofd. Duidelijkste getuige hiervan is momenteel de bezetting van het bufferbos, beter gekend als de beruchte 3,5ha die nog steeds in handen zijn van Fabricom - GDF Suez.

· Uiteraard zal er compensatiebos moeten worden aangeplant voor de reeds gekapte twee hectaren. Al kan een bosgebied of andere natuur eigenlijk niet “gecompenseerd” worden, aangezien een bos niet gewoon een verzameling van bomen is, maar een volledig en delicaat opgebouwd habitat.

* Vaartdijk: fietsdijk! Spijtig genoeg is er al zo’n 2ha Lappersfortbos moeten wijken. Als burgemeester Moenaert de bouw van een breed en veilig fietspad als uitvlucht nam voor de kap van dat bewuste stuk bos, dan valt die enkel te tolereren indien de nieuwe weg ter plaatse ook effectief als fietspad dienst zal doen.

De weg naar de hel is geplaveid, en wel met goede voornemens. Het is hoogtijd dat we anders met mobiliteit omgaan. Wegen, treinen, bussen zitten tijdens de spitsuren bomvol. Steevast wordt er als drogoplossing gekozen voor het gieten van beton en het creëren van meer Lebensraum voor het autoverkeer. We dienen oplossingen te vinden voor dit probleem die niet tot de vernieling van onze leefwereld leiden. Want hoe loos de beloften van vooruitgang wel waren, komt pas aan het licht wanneer binnen de kortste keren de files minstens even druk zijn, het beton reeds gehard is, de kleine man onteigend en de groene gebieden verdwenen.

De Vaartdijkstraat is nu al meer dan een jaar ontoegankelijk voor doorstromend verkeer. Dit toont aan dat de Vaartdijkstraat effectief een veilige, rustige fietsdijk kan zijn en dat alternatieve routes voor wagens reeds bestaan.

* Het behoud van de schaarse bossen die we nog rijk zijn. Dit als logische stap in de richting van een milieuvriendelijker samenleving. In de eerste plaats eisen we aandacht voor de zogenaamd zonevreemde bossen in Vlaanderen, maar in uitbreiding ook voor de andere bossen en natuurgebieden binnen en buiten België die acuut bedreigd zijn. Uiteraard is dit slechts één broodnodig strijdpunt voor het behoud van onze wereld en pleiten we voor een milieubewustere houding in het algemeen.

* Een duurzame oplossing voor gerelateerde dossiers. Zo zal ik net las mijn kameraden geen verbreding aanvaarden van het Schipdonkkanaal. Het Schipdonkdossier verwijst naar het Lappersfort of liever naar het kanaal Brugge-Gent vlak naast het bos dat net versmald is voor de verbreding van de Vaartdijkstraat. De dossiers zijn verweven in die zin dat men dit laatste kanaal plant uit te breiden indien de plannen voor het Schipdonkkanaal om een of andere reden zouden vastlopen. Ook tegen een verbreding van het kanaal Brugge-Gent verzetten we ons.

Eveneens steunen we het verzet tegen simultane milieuonvriendelijke projecten in Vlaanderen die voorlopig hun verwevenheid met de casus Lappersfort nog niet vrijgeven. Zo vernoemen we o.a. de Lange Wapper, de Ring rond Brussel, het Gent Sint-Pietersproject, etc.

Logischerwijs steunen wij het verzet tegen natuurvernieling waar dan ook ter wereld.

* Tegenhouden en zelfs terugdringen van milieuvernietigende bedrijven zoals GDF-Suez er een is. Dit bedrijf in kwestie vervuilt de wereld door in het westen nucleaire energie en steenkoolcentrales te ontwikkelen en door in gebieden als Birma, India en het Amazonewoud dammenprojecten en andere industriële zaken op te zetten in natuur- en woongebied. Wij wensen haar uitbreiding dus ook niet te steunen. Indien het toch wenst uit te breiden, bijvoorbeeld op een van de lege bedrijventerreinen in Brugge of erbuiten, zijn de bezetters van het Lappersfort hier geenszins nog de onderhandelingspartner voor.

Ongetwijfeld wisten de onderhandelaars van Fabricom al wel dat enige garantie voor het ophouden van de acties tegen hun bedrijf slechts kan gegeven worden, wanneer het zelf haar bedreigende activiteiten tegen mens en natuur stopzet.

* Zoals gezegd is ons specifiek ijveren voor het behoud en bij voorkeur de uitbreiding van de schaarse rijkdom aan bossen een overduidelijke, maar slechts één nodige stap voor het behoud van onze planeet. In ons pleidooi voor een milieubewustere houding verzetten we ons tegen de structuren en activiteiten die keer op keer een obstakel vormen voor het bereiken van ons doel. Deze zijn inherent aan een economische orde waarvoor de ideologische basis waarden van egoïsme zijn (eigenbelang, concurrentie, kortetermijn winststreven) en de enige ideologische drijfveer blinde en onbeperkte groei is, groei waarvan niemand het achterliggende algemeen nut kent. Een economische orde vol luchtkastelen, vol gebakken lucht. Het is een economische orde die echter meer dan schadelijk is voor zowat ieder natuurlijk evenwicht op aarde, voor iedere vorm van sociale rechtvaardigheid op lokaal en mondiaal vlak, een suïcidale roofeconomie die ons herhaaldelijk verstrikt in ecologische, financiële, economische, voedsel- en regeringscrises. We stellen dan ook de afschaffing van de kapitalistische economie en haar uitwassen als doel voorop.