De 3 modellen van het ALS of het wij-zij denken in de antifascistische beweging : Ovl IMC

Het mooie aan de betoging van 10/11 vond ik niet alleen ons aantal, maar ook de diversiteit in dat aantal. Jong, oud, student, werkend, werkloos, technoliefhebbers of punks, gekleed in alle kleuren van de regenboog of gewoon zwart. Wat iedereen gemeen had was dat men op straat kwam om zijn afkeer te tonen voor fascisme. Iets anders wat een meerderheid gemeen had was dat ze niet kwam betogen onder één of andere partij of vlag, geen rode en geen zwarte.
Er was nog een andere vorm van diversiteit aanwezig op de betoging. In tegenstelling tot wat het ALS (Actief Linkse Studenten, de studentenorganisatie van de LSP (Links Socialistische Partij), beweert zijn er niet louter 3 modellen in de strijd tegen fascisme (waaronder één juiste: de hunne), maar een enorme verscheidenheid aan strategieën (waarbij de één niet noodzakelijker juister is dan de andere, en de “juiste” aanpak altijd contextueel is). Die diversiteit, en solidariteit en respect ervoor, is voor mij anarchisme.

De teneur van het ALS manifest gaat als volgt: 'zij' de slechte betogers, degenen die niets doen zoals het Comac, Rood Gent, Animo, etc. of degenen die de confrontatie zoeken zoals 'de anarchisten’, en 'wij' die de waarheid in pacht hebben over de enige juiste manier om fascistische optochten te verslaan. 'Wij' dat zoveel oprecht gedisciplineerd volk optrommelen, 'zij' die vuile anarchistische parasieten die ónze nietsvermoedende achterhoede gijzelt voor hun verachtelijke daden.

Als we dan toch zieltjes gaan beginnen tellen, waar het ALS gedurende het hele artikel gebrand op lijkt, de meeste betogers kwamen niet omdat ze zich verwant voelden met het ALS, maar omdat ze gekant waren tegen fascisten. Het aantal onder hen dat zich anarchist noemt is niet zo klein als het ALS beweert. Toch ontpopte het ALS zich in de media achteraf vlug als dé organisatoren van de manifestatie en beschrijft het AK en 'de anarchisten' als kleine bende gewelddadige parasieten, maar verzwijgt dat deze wel enorm veel volk optrommelden (iets wat het ALS informeel voor de betoging ook toegaf) en dus wel volwaardige medewerkers aan deze betoging waren.
Is deze criminalisering en generalisering van anarchisten onbedoeld of een smerige manier om zieltjes te winnen? 'Verdeel en heers' is een welbeproefde en effectieve strategie, doch allesbehalve links.

Voor alle duidelijkheid, mijn kritiek hier gaat niet in op het al dan niet gebruiken van geweld (wat zeker een discussie waard is), maar over de gevaarlijke generalisering en stigmatisering van een hele diverse anarchistische beweging. Dit wij-zij denken, het gebrek aan respect voor diversiteit en het over eenzelfde kam scheren van een heel diverse groep is kenmerkend voor niet zo linkse bewegingen.

Het ALS lijkt als een rechter te bepalen waar juist links stopt en extreem, onverantwoord links begint. Zij, de eeuwige onverbeterlijke relschoppende anarchisten, moeten gevreesd en geweerd worden. Wij, de consequente linkse socialistische oppositie, en enkel wij, kunnen een oplossing aanreiken voor de bestrijding van extreemrechts.
Ofwel wordt hier uit onwetendheid veralgemeend, ofwel uit een moedwillige stemmingmakerij. De anarchistische bewegingen hebben verschillende morele grondslagen. Constructief en destructief. Anarchistische bewegingen hebben geen verantwoordelijken en leiders en organiseren onhiërarchisch van onderuit waardoor ze divers, contradictorisch en chaotisch zijn. Anarchisme is echt niet alleen brandbommen en winkelruiten kapotsmijten, het is evengoed volkskeukens, bosbezettingen, weggeefwinkels, boekenbeurzen, ludieke geweldloze acties tegen allerhande onrecht, solidariteit. Zoals er een stroming is die geweld predikt is er zeker ook een sterke stroming binnen het anarchisme die zweert bij geweldloosheid. Indien het ALS zichzelf als links beschouwt behoed het zich best om onbedacht mee te marcheren met politie, politici en mediaberichtgeving in een criminalisering van die diversiteit.

Het ALS lijkt terecht verontwaardigd over politiebrutaliteit, maar door hun ondoordachte criminalisering en over dezelfde kam scheren van anarchisten lijkt het ALS zonder schroom te kunnen argumenteren dat als dit tegenover 'die gewelddadige anarchisten' gaat zij het 'zelf uitgelokt hebben'. Zoals ze ook de oorzaak van foutieve en eenzijdige berichtgeving evenzeer bij die altijd gewelddadige anarchisten legt dan bij een kapitalistische elitaire pers, lijkt ze de oorzaak van massa-arrestaties evenzeer bij een hoop relschoppers dan bij een verziekt ondemocratisch politiebeleid te leggen. Beter nog, aangezien 'de anarchisten' per definitie altijd op geweld uit zijn, schrijft het ALS dat ze ook niet in een goede positie staan om politiegeweld aan te klagen. Zij wel natuurlijk.

Ik wil hier zeker niet de slachtofferrol voor anarchisten opeisen tegenover de grote boze ALS, ik wil hen wel duidden op enige onregelmatigheden in hun linkse discours. Elke gezonde beweging moet kritiek kunnen geven en slikken, en die commentaar moet zowel van buiten als van binnen kunnen komen. Na zoveel kritiek eindigt dit artikel dus best met wat nodige zelfkritiek. Zeker ook vele anarchisten maken zich schuldig aan het wij-zij denken en denken spijtig genoeg de waarheid in pacht te hebben. Vooral als het over het gebruik van geweld op betogingen gaat is het gevaarlijk te denken de waarheid in pacht te hebben en geen rekening te hoeven houden met, en luisteren naar, degenen die daar niet van overtuigd zijn. Zoals ook de per definitie vreedzame betogingen in vraag moeten kunnen gesteld worden, moeten ook de per definitie gewelddadige betogingen in vraag kunnen gesteld worden. En gezien de evolutie van de laatste betogingen wordt dit misschien veel te weinig gedaan. Een dogmatische romantisatie van geweld is voor Hollywoodfilms.

zegt het weinig of iemand zichzelf nu anarchistisch noemt of niet. Belangrijker is : hoe sociaal en anti-autoritair zijn mensen al dan niet bezig? En in feite zegt ook een etiket als "links socialistisch" me weinig, het draait bij de LSP vooral allemaal rond trotskisme. En een kritiek op het geweld van een Leo Trotski of een Che Guevara heb ik van die mensen van de LSP dus nog nooit van gehoord.

Een probleem van anarchisme en geweld is dat het geweld mensen aantrekt die niet echt politiek zijn maar wel kicken op geweld. Vooral jongeren dan. Ik vind dan ook dat alleen politieke doelwitten mogen worden aangevallen en blijf van andersmans zaken af. Maar soms lijkt het dat onder de mom van 'de wereld is slecht dus ik mag hier den boel kapot slaan', alles zomaar kan.

Wat bovenstaande tekst betreft, is het net zo andersom. Voor sommige anarcho's ben je per defenitie een fout activist als je bij ALS zit.
In anarchisische kringen wordt vaak gesproken over autorotaire communisten. Er wordt een caricatuur van elkaar gemaakt.
We zijn al zo klein, samenwerken waar kan lijkt me logisch.

Wat nu eigenlijk de historische omstandigheden geweest zijn waarin anarchisme, trotskisme en guevarisme tot stand zijn gekomen, daar ben ik nog altijd in aan het spitten. Bij de LSP lijkt men in elk geval in de wolken te zijn over de toenadering van Che Guevara tot het trotskisme op het einde van zijn leven. Hier volgen nog enkele fragmenten over Che Guevara en Cuba, uit twee teksten die ik op het internet vond:

The anarchists and anarcho-syndicalists had their press closed down and many militants were thrown in prison. Che was directly implicated in this. This was followed in 1962 with the banning of the Trotskyists and the imprisonment of their militants. Che said: "You cannot be for the revolution and be against the Cuban Communist Party". He repeated the old lies against the Trotskyists that they were agents of imperialism and provocateurs.

bron : http://libcom.org/history/guevara-ernesto-che-1928-1967

What are revolutionary socialists to make of the life and politics of Che Guevara? As a man he was, in the words of Jorge Castaneda, “generous, idealistic, unselfish,” expressing the, “heroism and nobility of the Latin American middle class,” and a, “symbol of the impossibility of indifference.” In the early 1950’s he chose to give up an affluent life as a doctor to join the fight against American imperialism in Latin America, and against this most powerful enemy he remained implacably opposed until his death. In 1959 he helped to lead what was ostensibly a popular revolution against a hated dictator, and later reacted to the evident bureaucratisation of the Cuban revolution by continuing some kind of internationalist struggle in other countries. Che was certainly a man who gave his life to a struggle for what he perceived to be human freedom, and for whom theory and practice were intimately connected.
For these actions and attitudes we should honour Che Guevara, without pretending that his leftward evolution in the mid-60’s meant he was moving toward revolutionary socialism or Trotskyism. In fact, he denounced Fourth International supporters in Cuba on TV (then apologised) in 1961. And his attitude appeared to harden in 1964, when he called them “divisionists,” with, “no history of support to the revolution.” The idea that Guevara was some kind of “unconscious Trotskyist,” as argued by some on the left (especially in the US), is ridiculous.
In fact, the small Trotskyist group active in Cuba during and after the revolution — the POR(T), who believed that Cuba had become a healthy workers’ state and made only limited criticisms of Castro — were the object of a crackdown which began in May 1961 when their paper, Voz Proletaria, was seized and the plates for Trotsky’s book Permanent Revolution, were smashed. In a 1962 interview with Maurice Zeitlin, Guevara claimed this repression was, “an error,” committed by a second-rank official, but that the Trotskyists were, “acting against the revolution.”
There is some other evidence to suggest that Guevara disagreed with the repression and intervened to gain the release of some of the Trotskyist leaders. From 1963, he shielded some Trotskyists known to him from prison sentences and even from the death penalty. Trotskyist Roberto Acosta continued to work for the Cuban state with Che’s tacit approval. However, we also know that Guevara led the praise for the PSP on the twenty-fifth anniversary of its paper, Hoy, in 1963 — despite its scurrilous role before the revolution.
Although there is evidence of his growing disillusionment with Russian Stalinism by this stage, it does not mean he embraced a Trotskyist account of international politics. His attitude to Trotskyism was contradictory. Moreover Guevara extracted a price for the Trotskyists’ freedom. In 1965 on the instigation of G-2 he made them give up their political propaganda and activity. Whatever his reading matter, Guevara was neither willing, if indeed he was able, to secure the Trotskyists’ right to dissent.
“Trotskyism” however, moved closer to Guevarism. Post-Trotsky Trotskyism adopted a millenarian, contentless and agentless view of “revolution.” Like many of the would-be Trotskyists of the 1960s, Guevara understood the, “uninterrupted revolution,” to be an ill-defined process, to be led by an elite band of cadres who would make, “the revolution” — i.e., create a benevolent Stalinist state, on behalf of the people.
This is entirely at odds with Trotsky’s idea of the permanent revolution, where the working class is the leading class of the revolution, fighting for its own interests at the same time as seeking to answer the democratic, land, anti-imperialist and national questions of other oppressed classes and strata. Revolutionaries play an irreplaceable role but they do not substitute themselves for the workers movement.
We should not forget that Guevara was one of the architects of a Stalinist state in Cuba, which to this day holds down by terror the independence of the Cuban workers. For all the recent eulogies of Che in Cuba, Britain and elsewhere, this central question of his legacy has been conspicuously ignored.
bron : http://www.workersliberty.org/node/4605

De discussie over/met het LSP interesseert me eigenlijk niet. Ik zie weinig raakpunten tussen mij en hun gedachtegoed (dat ver af staat van mijn anti-autoritaire/vrijheidslievende gevoelens). Daarnaast is de LSP helemaal irrelevant/gewoon afwezig in de sociale strijden die gevoerd worden in dit landje, en zijn zij ook niet in staat om zelf een autonome strijd uit te bouwen (zowel hun ideologie over de "massa's" als hun fixatie op cijfers -ze zullen nooit met genoeg zijn- en hun ambitie om mee te spelen in het democratische politieke spelletje, verhinderen hen). Dus ik zie niet in waarom ik me bezig zou houden met hen.

Voor de rest stoor ik mij een beetje aan het discours voor diversiteit. Dat heeft het vooral over middelen en laat de discussie over ideeën buiten zicht. Misschien moeten we het eerst over inhoud hebben (waar vechten we nu eigenlijk voor? waar tegen? waar kunnen we aanrakingspunten vinden om met andere mensen samen dingen te kunnen doen? waar is er een conflict en scheiden noodzakelijkerwijs onze wegen?) en kunnen we dan praten over strategie (middelen, directe doelen..). Ik ben het er in ieder geval mee eens dat we heel creatief moeten zijn in de actiemethoden en dat het selectiecriterium niet moet zijn of het al dan niet gewelddadige vormen zijn.
Maar laten we het toch eens hebben over inhoud (en dan bedoel ik niet noodzakelijk hier, want internet is niet zo'n tof medium voor die dingen. eerder in pamfletten, publicaties, lokalen, op straat, in cafees...). En dan blijven we niet vaststeken in de ene beschuldigen van karikaturen te fabriceren terwijl je zelf vasthoudt aan een karikatuur (zoals naar mijn gevoel in de comment van ida), of een leeg discours voor diversiteit (want uit een discussie tussen ideeën volgen keuzes die andere keuzes uit sluiten of er mee in conflict liggen. niet alle middelen, ideeën gaan samen en daar moeten we ook eerlijk in zijn. andere keuzes kunnen naast elkaar staan en verrijken elkaar. ik ben sowieso voor een basissolidariteit tussen anti-autoritairen/anarchsiten).

groeten

Er zou inderdaad meer op papier mogen verschijnen. Maar niets belet je om dingen van indymedia uit te printen en te verspreiden, al dan niet in een tijdschrift of pamflet na copypasting. Tenslotte is zowat alles hier in principe "copyleft" en dus zonder copyright.