Het rommelt weer bij de sp.a. De verschillende strekkingen binnen de partij komen steeds meer op het voorplan en de interne machtsstrijd woedt volop.
overtime_d.jpg, image/jpeg, 377x516
Het begon allemaal met het slechte resultaat bij de voorbije federale verkiezingen, een resultaat dat (als we de peilingen naar kiesintenties mogen geloven) niet uit de lucht komt gevallen. De partij is goed voor twee keer zoveel stemmen als het kleine Groen!, vijftien of zestien procent dus. Voor een sociaal-democratische partij is dat bijzonder weinig. Hoe het tij gekeerd moet worden, daar bestaan binnen de sp.a echter 101 verschillende meningen over.
Grof geschetst bestaan er vier strekkingen : er zijn de mensen van sp.a rood, met op kop de marxist Erik De Bruyn, er zijn de 'sympathisanten' van De Bruyn die zich teveel op een zijspoor gezet voelen binnen de partij (moeder en dochter Detiège, oud-burgemeester Bob Cools en anderen), er is de strekking Gennez-Vandermaelen die een beetje oppositie wilt voeren, en er is de strekking Vandenbroucke-Vandelanotte (die zich steeds meer onbehaaglijk voelt bij het oppositieverhaal). Vandenbroucke ging zelfs zo ver vandaag om zijn ontslag als Vlaams minister van Werk in te dienen, een ontslag dat hem door voorzitter Caroline Gennez geweigerd werd.
De sp.a lijkt steeds meer op een anarcho-individualistische club, een slecht georganiseerde groep die het er duidelijk moeilijk mee heeft slecht te blijven scoren en dankzij interne ruzies uiteen dreigt te spatten. Nu er in 2009 niet alleen Vlaamse verkiezingen lijken aan te komen maar daarnaast misschien opnieuw federale verkiezingen, lopen de emoties hoog op.
Vandenbroucke heeft deze week met eigen ogen kunnen aanschouwen hoe in Groot-Brittanië de rechtse vernieuwing van Labour die partij zuur opbreekt. De Conservatives komen in Groot-Brittanië steeds meer op het voorplan. Labour is in Engeland en Wales zelfs kleiner aan het worden dan de Liberal-Democrats. Vandenbroucke had en heeft nochtans weinig of geen kritiek op deze vernieuwingen binnen Labour. Bovendien is hij al jaren een pleitbezorger van een beleid dat werklozen volop disciplineert en stigmatiseert, en de koopkracht van de armsten in dit land steeds verder inkrimpt, tot op een niveau waarop het steeds moeilijker wordt voor werklozen en armen om een betaalbare woning te vinden.
|
