Territoriumstrijd
Bericht uit de Ondergrondse
Territorium
Gegroet vrienden en vijanden, broeders en zusters van de Revolutie. Het heeft niet mogen zijn. De komst van een ‘nieuwe’ regering maakte alvast één ding duidelijk.
De Revolutie is nog niet voor vandaag. Althans, dat is wat mij nu even te binnen schiet. En allicht tot groot jolijt van menigeen wordt ook het nut van deze berichten daarmee sterk ondermijnd. Niettemin ontvangt u hierbij een nieuwe versie. Ik weet het, ik weet het, de vorige was al quasi onleesbaar, wel troost u; deze doet echt niet onder ;-)
Het gemak waarmee ik reeds een tijdlang begrippen dooreen haal komt ook al op een punt waarop het tijd wordt er misschien maar voorgoed mee op te houden..
Deze taal hier, en haar woorden zijn mij al te beperkend om weer te geven wat ik juist wil zeggen, wat ik wil bekomen. Ze grijpt al te makkelijk terug naar gekende, bekende sjablonen. Die gemakzuchtige veiligheid van eenvoudige passe-partouts.
Alsof liefde werkelijk vergelijkbaar is met oorlog en strijd? Alsof er parallellen te trekken zijn tussen Liefde en Revolutie? Maak jezelf niets wijs vrienden en vijanden, dit bestaat slechts in fictie. In woorden.
Dat ‘De Zaak’ nu beslecht is in het voordeel van een nieuwe regering mag wel een wonder heten. We zullen later, veel later nog, op deze periode van institutionele crisis terugkijken met veel weemoed over gemiste kansen en dies meer..
Maar nu geen getreur. Een regeringsvorming die ruim negen maanden op zich laat wachten heeft ook wel enkele niet op zijn minst symbolische repercussies. Zo kan men er zich in de toekomst maar beter voor hoeden om een volgende regering te maken ! Tenminste, zo denk ìk dan. De zorg, de moeite en het werk dat dat met zich meebrengt noopt toch tot contraceptie. En dan heb ik het nog niet eens over de blìjvende last, de misèrie, de slapeloze nachten, het gezanik en gebleit dat het nakomelingschap met zich meebrengt ! Over verantwoordelijkheid spreken we beter niet. Geloof niet dat ook maar één excellentie zich als dusdanig heeft gedragen. Maar spaarzaamheid in de procreatie is (ook al met die overbevolking hier) hoe dan ook geen slecht idee.. Verkiezingen om de negen jaar dus. Ik zeg alvast niet neen. Het betekend meteen ook winst voor de vaak met geldgebrek geplaagde begroting, want op langere termijn minder kosten. En misschien is dit ook wel die handige tussenstap voor het heden al te drastisch bevonden idee ter afschaffing van de gehele verkiezingen. Of -laat staan- op zijn minst de afschaffing van de kiesplicht. Want we moeten eerlijk zijn:
1) was het echt waard zolang te wachten op de nieuwe regering? Is ze zo nieuw in haar beleid als alle vorige?
En, belangrijker, 2) maakt een volgende regering ooit nog wel een echte kans? Ik bedoel; hoe zou deze er dan wel mogen uitzien? En hoelang zouden we er dàn niet moeten op wachten? Welke partijen zouden er trouwens deel van kùnnen uitmaken? nu we de enig mogelijke (lees: politiek correcte) én werkbare combinatie hebben opgebruikt?
Armtierige democratie.
Tenslotte: 3) Wie zal er instaan voor de logisch volgende en algeheel politiek afstraffende schokgolf, die een volgende verkiezing met zich mee zal brengen?
Neen, een goede raad zou zijn deze regering als enige rechtsgeldige mogelijkheid, grondwettelijk te normaliseren. Een éénpartijstructuur. De democratische dicatuur.
Want de negen maandenlange regeringsvorming verbergt ook een verbeten territoriumstrijd. Een die zich zonder tegenwerk in de nabij toekomst verder zal aftekenen. Inhoudelijk en vormelijk betekend ze een vernauwing van het politieke spectrum. Een verenging van de politieke keuzemogelijkheden. Een samensmelting van de historische gegroeide ‘grote’ politieke families. Het is naar analogie met het angelsaksische kiesmodel. Zo zal het ooit voor onmogelijk geachte ‘huwelijk’ tussen rooms-blauw zich consolideren in één enkele rechts-Republiekijnse partij. De honneurs voor het tegengewicht, onder de noemer der Democraten, zullen worden waargenomen door het momenteel oppositionele samenraapsel van sociaal-democraten, wat groen en, noodgedwongen -dat wel- de achtergebleven vlaams-nationalisten. Maar geen nood, deze laatste partij kan fungeren als dubbel(s)pion. Enerzijds de retoriek rond haar sociaal-democratische partijprogrammapunten (werk voor eigen volk, vrije meningsuiting,..) verderzetten, en anderzijds, bij de afwisseling der macht, dat logische gevolg bij ‘vrije’ verkiezingen in het twee-partijenstelsel, er zorg voor dragen dat de economisch neoliberale, kapitalistische koers behouden blijft.
Dat alles is nog toekomstmuziek.
Momenteel wordt Leterme voorzien van het achtervoegsel ‘I’, als om aan te tonen dat er meerdere regeringen onder zijn hoede zullen komen.
Vergeet echter niet vrienden; hoogmoed komt voor de val.
Misschien is de Revolutie, ondanks mijn bovenstaande beweringen, niet écht ver weg meer. Misschien is ze reeds gaande. Misschien is het slechts wachten op de juiste vonk, en komt alle onvree, over de verminderde koopkracht, de langere loopbanen, de hogere levensduurte, groeiende armoede en de steeds pregnantere hongersnood tot en met het eeuwige politieke gekrakeel rond BHV, samen in één kolkende, nooit geziene, alles vernietigende wervelstorm; het politieke establishment met haar beroepspolitici in hun immer wisselende functies, de Kroon en haar journalistieke intriganten, het Recht en haar kromspraak, de academici en hun geijkte visies over maatschappij, leven en gezondheid, omverblazen..
Misschien, wel ja misschien.
Of we nu met Leterme I ook territorium verliezen in deze strijd is nog maar de vraag.
Underneath Your Clothes
There's an endless story
There's the man I chose
There's my territory
Het bracht Colombia’s allicht tweede grootste exportproduct -na cocaïne- naar de top van de hitparade. Maar we mogen niet al te veel eer betonen aan de kwaliteit van Shakira’s teksten, het zal wel geen toeval zijn dat de ‘there’s the man I chose’ phrase nu eens als ‘there’s the man I judge’, en een volgende keer als ‘there’s the man I trust’, klinkt. Haar engels is niet dat weet je wel. Het verandert immers niets aan de zaak. Ook liefde is een veroveringsoorlog. Een territoriumstrijd.
Dat is het uitgangspunt van menigeen. Gebaseerd op hun ervaringen. En voor het overgrote deel is dit correct. Tenminste, wanneer liefde gerelateerd wordt aan haar socio-economische functie: de uitbreiding van het goed. Heb lief, wordt er gesteld, start een relatie, bouw (aan) de samenleving, aan een gezin. Kom tegemoet aan de predestinatie van het geslacht. Ga en vermenigvuldigt u !
‘Netwerken’ wordt dit wel eens genoemd tegenwoordig.
Het is een bezigheid waar ik absoluut niet mee vertrouwd ben, dat mag duidelijk zijn, en dat, deels, verklaard waarom ik hier, op een paar rattenkopen na, vrij eenzaam in deze onderaardse spelonken mijn verzinsels spin. Ik ben er gewoon niet ontvankelijk voor. Ik mis essentiële sociale vaardigheden (en ben niet te beroerd om daarvoor uit te komen).
Het andere deel dat mijn eenzaamheid verklaard is dat ik toch nogal wat ervaring heb in die territoriumstrijd. Meer bepaald de kant van de verliezer wel te verstaan. Ligt het aan mijn onbevangen openhartigheid of een gebrek aan eigen wil? Ik weet er het fijne niet van, maar ik lijk steeds weer het onderspit te delven. Ik laat de andere tè ver doordringen zonder weerwerk. Jaren later kom ik dan tot de conclusie dat die territoriumstrijd om meer gaat dan alleen het gevecht voor die vrije plaats aan de kapstok of de beschikbare beenruimte onder de keukentafel. Dat het om meer gaat dan (alleen)heerschappij over de gemeenschappelijke fysieke ruimtes. Al dragen zij natuurlijk wel de meeste symboliek. Er is echter ook de tijdsbesteding die ik verwaarloosde, evenals de belangrijkheid van het discours er rond. Want het gaat om denken. Om gedachten. En het uiteindelijke verlies daarvan. Want de overmacht van de ene leidde tot kortsluiting bij de andere. Onmogelijk nog zelf gedachten te ontwikkelen.
Dàt kon ik met scha en schande ondervinden. Ik herinner mij momenten van totale mentale onmacht. Het maakte bijvoorbeeld de meest eenvoudige handelingen, van de dagelijkse inkopen tot het koken, onmogelijk. Alsof ‘ik’ niet meer bestond. Alsof ‘ik’ totaal was overgegaan in de andere. Een bevreemdende, mentaal vooral ongezonde situatie..
Ik lijk vervolgens niet te reageren dan pas wanneer het te laat is, veel te laat. Misschien had ik eerder signalen moeten geven; urinestralen achterlaten, het discours aangaan,..
Ik stel mij voor dat de lang verwachtte politieke Revolutie, gezien het gebrek aan respons òòk veel te laat zal komen.
Terecht is mijn vlucht naar de Ondergrondse, vanuit bepaalde hoek te bestempelen als zijnde lafhartig. Het hield mij echter ook in leven. Een gezonde reflex die menig dier reeds van een gewisse dood redde.
Hoe vèr we kunnen vluchten, en hoezeer we die territoriumstrijd kunnen ontwijken is mij momenteel (nog) niet duidelijk. De tolerantie ten aanzien van zoveel geweld, van zoveel overmacht hangt af van vele factoren. Misschien moet ik Elias Canetti’s Massa en macht toch wel eens echt gaan doornemen.
Maar eerst moet Shakiras lieftallig gewauwel gecounterd worden, zoveel is duidelijk. Het bij wijlen even onverstaanbare Sepultura windt er in War for Territory minder doekjes omheen:
Choice Control
Behind Propaganda
Poor Information
To Manage Your Anger
War For Territory
War For Territory
Ook deze boodschap blijft echter in wezen dezelfde. Alles draait om strijd.
Vechten. Verovering. Winnen of verliezen. Dood of leven. Overgeleverd zijn; gevallen zijn. Alles draait (zucht) om macht. In liefde, en in politiek.
Liefde als strijd werkt niet. Trouwens, wanneer de waarheid het eerste slachtoffer is in een oorlog, zal die dan ook niet het eerste slachtoffer in de liefde zijn? Je maakt jezelf maar iets wijs..
En het doet enkel pijn :-(
Ik zoek openingen om deze logica en haar taal te doorbreken. En zowaar, de machtige burcht van weleer bleek bij een laatste inspectie reeds enige percenten over te hellen !
Geliefd zijn. Schat.
Samen. Zacht.
Haalt vestingen neer.
Genieten van,
aanvaarden en delen dan
Verlangt naar meer.
En zelfs liefde op een puinhoop is mogelijk. Misschien wel noodzakelijk om die puinhoop die we achterlaten leefbaar te houden? Zo herinner ik me de ravage nog na Nirvana’s optreden in de Vooruit te Gent, lang, heel lang geleden. Het desolate podium, de half tot schroot herleidde instrumenten en de ontredderde maar gelukkig gemaakte toeschouwers. Maar meer nog de liefkozingen van (wijlen) Kurt Cobain en Courtney Love daartussenin. Rock ‘n Roll beste vrienden. Ook dat is Revolutie, ook dàt is liefde.
Now my spinning head is slowly slowing down
At least my lonely bed is in my favourite town
En deze stad wordt eens te meer omgetoverd tot een circus.
Te pas, maar vooral te onpas voelt een rijk assortiment aan podiumkunstenaars zich geroepen en plein publiek op te draven voor het grote politieke gelijk. Zit de nood naar erkenning dan zo hoog bij deze performers dat ze elke gelegenheid aangrijpen om het podium te beklimmen? Kunnen ze echt geen schavot van een podium onderscheiden?
En al wordt dit gebeuren verpakt op een eerder humoristische manier; engagement en politiek, het heeft nooit echt goed geboterd tussen die twee. Er bestaat immers een ongeschreven wet die zegt dat politiek pas mogelijk wordt wanneer het engagement verdwijnt. Anderen zullen beweren dat juist realiteitszin optreedt bij het verdwijnen van het engagement. Ik staak mijn betoog bij dit bewijs..
Het beeld lijkt geen ideaal revolutionair medium, en in het Spektakel werkt èlke vorm van humor, hoe bijtend ook, systeembevestigend.
Men kan er verder nog mee lachen en het negeren zoveel men wil; noch een nieuwe regering, noch een triomfantastisch spektakel als de komende Gentse Onafhankelijkheidsverklaring zal iets kunnen veranderen aan een grondwettelijk rechtmatigde eis zoals de splitsing van BHV er een is. Het bonte allegaartje trouwens dat Gents’ onafhankelijkheid beschreeuwt; van overgesubsidieerde cultuurmaker tot (is er eigenlijk wel een verschil?) private autoassembleur, begrijpt niet dat wànneer veranderingen plaats vinden, op welke dag, van veel minder belang is, zolang het discours maar niet gestaakt wordt. Want enkel in het discours wordt de territoriumstrijd beslecht. Juist dààr vallen de slachtoffers; kijk naar mij. En zolang Macht daar nièt bij is, is geen enkele optie de moeite waard ervoor buiten te komen. Aan paleisrevoluties is geen nood.
Er kan trouwens geen enkele geloofwaardige systeemkritiek geuit worden, geen revolutie teweeggebracht, wanneer men tegelijkertijd, hoe marginaal dit ook moge zijn, subsidies ontvangt. Vieze Gast of niet. Maar daar zal het de organisatoren zeker niet om te doen zijn. ‘t Es veur de leute en de marchandise, want een gans joar wachte op de Gentsche Fieste es wa lang niewoar? Verkiezingen zijn nog ver weg, maar de recuperatie van toekomstige tegenstemmers d.m.v. feest, braadworst en bier is, niets nieuws onder de zon, alvast begonnen.
Ik stel dan ook voor om het misbruik van de term Revolutie met de gepaste bommeldingen te beantwoorden.. ;-)
Ook de weergoden beloofden hun best te doen
Yours truly
credits:
Shakira, Underneath your clothes
Sepultura, War for Territory
Hothouse Flowers, Home
Donna Summer, State of Independence
|
