Wanneer eindigt de transitie? : Ovl IMC

Wanneer eindigt de “transitie”(1)?

In juni van 2007 werden Iván Ipaolaza Sancho en Victor Tejedor Bilbao gearresteerd in Canada door de Royal Canadian Mounted Police (RCMP) en de Canadian Border Services Agency (CBSA). De Canadese krant “National Post” publiceerde op 27 september dat op een foto, volgens de Canadese politie, met de hulp van een “vertrouwelijke informant”, naast de vrouwen van de arrestanten, nog een derde figuur geïdentificeerd werd, met name Mario Inés Torres. Ze bevonden zich op een afgelegen plek in Brits Columbia, genietend van een paella op de biologische boerderij van de vriendin van Mario.

Apaolaza en Tejedor Bilbao werden gezocht door de CNI (Centro Nacional de Inteligencia, Spaanse nationale inlichtingendienst) op beschuldiging te behoren tot de ETA. Maar de eerste ontkent dit, wel erkent hij lid te zijn van Herri Batasuna. Beiden wachten nu hun uitlevering aan Spanje af aangezien de Canadese administratie hun verzoek tot erkenning als politieke vluchtelingen heeft afgewezen.
Mario Inés Torres, op dit moment op een onbekende verblijfplaats omdat men hem in verband brengt met de ETA, wordt niet beschuldigd lid te zijn van ETA, wel van de niet meer bestaande GARI. Mario is een oude libertaire antifranquistische strijder, en was inderdaad een actieve militant van de Grupos de Acción Revolucionaria Internacionalista (GARI).

In het begin van de jaren 1970 begon zijn militant traject, samen met andere kameraden: Octavio Alberola, Michell Camilleri, Lucio Uturbia, ... , toen zij zich tot doel stelden, met de middelen die ze hadden, de executie tegen te houden van verschillende antifranquistische gevangenen die opgepakt waren in de bloedige strijd tegen de fascistische dictatuur van generaal Franco. Hun acties konden de executie met de wurgpaal van de jonge anarchist, lid van de MIL, Salvador Puig Antich, niet vermijden. Maar wel slaagden ze erin de doodstraf te vermijden van een andere van de gedetineerden: Oriol Solé Sugranyes.(2)
Na enkele maanden gevangenis in Frankrijk (in 1974), voor acties tegen de Franquistische dictatuur, kregen hij en al de andere beschuldigden uiteindelijk amnestie. Het regime, de Franquistische politie en de guardia civil zullen hem echter nooit vergeten. De GAL(3), die een aanslag op zijn leven pleegden, evenmin.
In de jaren 1980 werd hij gearresteerd in Spanje op beschuldiging van lidmaatschap van de GARI (organisatie die had opgehouden te bestaan). Hij werd wreedaardig gefolterd. De feiten werden aangeklaagd door Amnesty International, hij werd na korte tijd vrijgelaten, maar als gevolg van de elektrische schokken die hij kreeg toegediend op de testikels bleef hij onvruchtbaar.
Weer in Frankrijk ontvoert de Franse politie, via hun Renseignements Généraux (RG; Algemene Inlichtingendienst) onder leiding van commissaris Duran, hem in Toulouse. Het is de bedoeling dat hij “collaboreert” met hen om een val op te zetten voor Jean-Marc Rouillan, de stichter van Action Directe en een oude schoolmaat van Mario. Eén van de dreigementen die ze gebruikten om zijn weigering om mee te werken te breken, was die van hem over te leveren aan de Spaanse Guardia Civil. Gelukkig werd Mario gered door de Gendarmerie. Zijn zaak was dagen achtereen nieuws op alle Franse kanalen. Maar door de jacht die op hem werd gemaakt door zowel de Franse RG als door de huurlingen van de GAL die hem zochten om hem te elimineren, werd hij verplicht uit te wijken naar Finland, waar hij uiteindelijk werd uitgeleverd op vraag van de Spaanse autoriteiten die hem beschuldigden van terrorisme. De Finse autoriteiten ruilden hem voor een drugshandelaar die gevangen zat in Spanje en opgeëist werd door Finland. De Finse staat zal jaren later veroordeeld worden door het Hof van de Rechten van de Mens omdat ze de uitlevering had toegestaan zonder de nodige legale garanties(4).
In Spanje zal hij, ondanks de zware beschuldigingen, na enkele maanden in vrijheid worden gesteld (hij werd er onder andere van beschuldigd de GARI te willen reorganiseren).
De vervolging waaronder Mario leed door degenen die hem nooit zijn militantisme in de antifranquistische strijd hebben vergeven, leek voorbij te zijn. De jaren gingen voorbij. Hij had geen schulden meer bij het gerecht. Een oceaan en duizenden kilometers beschermden hem voor diegenen die niet vergaten. Voor diegenen die het Franquistische ikoon blijven adoreren. Voor diegenen die met volle overtuiging zweerden bij de algemene principes van de (fascistische) beweging en nog steeds, zelfs met nog meer macht dan vroeger, administratieve posities bezetten. Voor degenen die heimwee hebben naar de dagen van bloed, pijn en angst
De antifranquistische veteraan heelde zijn wonden. Mario had zijn leven weer georganiseerd. Hij verfijnde zijn gitaarwerk. Samen met zijn vriendin bewerkte hij de grond van de boerderij om te zaaien en veel later met zorg de vruchten te plukken die moeder aarde geeft aan degenen die haar trouw zijn.(5)
Maar diegenen die niet vergeten, dezelfden die vandaag (23 januari 2008) de advocaat Juan Manuel Olarieta hebben gearresteerd in zijn woning in Madrid, hem beschuldigen van de vermeende delicten "propaganda-activiteiten, financiering, opvang, verspreiding, internationale relaties en informatieverwerving" voor de GRAPO(6), terwijl zijn enige delict is de verdediging op te nemen van hen die niemand wil verdedigen en zich te onderscheiden in de verdediging van de meest verdrukten en gekwetsten; de vrijspraak te hebben verkregen in de zaak Publio Cordón van twee beschuldigden die al waren veroordeeld door de media en de veiligheidsdiensten... . Zij die niet vergeten dat hun generaal hen heeft verlaten, en begraven ligt onder een grafsteen van duizenden kilos graniet, blijven levens verwoesten, verhalen verzinnen en ons herinneren dat de transitie niet gedaan is.

Juan J. Alcalde, 23 januari 2008

(1)(nvdv) Met de “transitie” wordt de overgang, na Franco’s dood, van de dictatuur naar de democratie bedoeld.
(2)(nvdv) Over de GARI, MIL, Puig Antich, zie annexen I en II
(3)(nvdv) Grupos Antiterroristas de Liberación: paramilitaire militias die in de jaren ’80, onder het premierschap van Gonzalès, werden opgericht om in de eerste plaats ETA te bestrijden. Zij pleegden verschillende aanslagen, ontvoeringen en moorden (zeker 28 mensen werden door hen vermoord, vaak na gruwelijke martelingen).
(4)Human Rights Comité . Com. Nº: 291/81
(5)Mario Inés Torres is een Roma-zigeuner en een begaafde flamenco-speler. Tijdens zijn verblijf in Canada heeft hij deelgenomen aan het Western Canadian Romaní (2003) en was hij coördinator van SKOKRA, Saveto Katar le Organizatsisay Rromane anda´l Americhi, een internationale Roma organisatie in de Amerika’s (nov.2005).
Er zijn interviews met hem die duidelijk maken dat hij niets te maken heeft met welk nationalisme dan ook, inclusief het Baskische.
(6)(nvdv) Grupos de Resistencia Antifascista de Primero de Octubre, gewapende verzetsgroep van marxistisch-leninistische-maoïstische strekking.
_________

Bovenstaand bericht, geplukt van het internet, herinnert er ons aan hoe de Staten, op de achtergrond, het thuisfront waar de bevolking verschrikt de openlijke oorlogen en strijd tegen het terrorisme gadeslaat, nog steeds een gevecht leveren om het revolutionaire verzet dat in de jaren 60-70 van vorige eeuw in Europa en de V.S. weer de kop opstak met wortel en tak uit te roeien; geen herkenbaar spoor, geen levende herinnering mag ervan overblijven.
Het wijst op de gewilligheid, gretigheid waarmee Frankrijk en de andere democratieën indertijd samenwerkten met het Franco-regime (net zoals met de dictaturen in Latijns-Amerika destijds, Afrika (het Zaïre van Mobutu, …)), gewilligheid die ondertussen legaal verankerd is in verschillende internationale akkoorden over de samenwerking tussen de politie -en veiligheidsdiensten. Wereldwijd worden militanten weer opgejaagd, gevangen gezet, uitgeleverd. We kunnen hier ook verwijzen naar de leden van de Symbionese Liberation Army, een linkse gewapende groep uit de jaren 70 in de VS, die enige jaren geleden werden gearresteerd en veroordeeld, bijna dertig jaar na datum; aan Hélène Castel die in Mexico werd gearresteerd om uitgeleverd te worden aan Frankrijk omwille van haar vermeende banden met Action Directe; aan Christian G. (66 jaar!) en Sonja S. (75 jaar oud!) die opnieuw werden aangehouden in oktober van vorig jaar in Frankrijk voor hun betrokkenheid bij de Revolutionaire Cellen midden jaren ’70, en van wie Duitsland de uitlevering vraagt; aan de talloze Italiaanse militanten die een onderkomen hadden gezocht in Frankrijk en die nu opnieuw met uitlevering aan Italië bedreigd worden; … .
Bovenstaand artikel wijst ook nogmaals op de mythe van de “transitie” in Spanje: in feite verzekerden de befaamde pacten die deze “overgang” in goede banen moesten leiden de continuïteit van de kapitalistische machtsverhoudingen, lieten de macht en positie van de fascisten in de economie, in de politiek, in het geweldsapparaat (leger, politie, inlichtingendiensten, gevangenis) ongemoeid, en legden een stilzwijgen op over een verleden van bloedige repressie, met de zegen van de Kerk, door Staat en Kapitaal. (http://theplatform.nuevaradio.org/vid_memoria_dignidad_lucha.htm ; lees ook: Spanje 1936-2006. Enige teksten over het “historische geheugen”, 40p, Gent 2006)
Het wijst uiteindelijk op de mythe van het fundamentele onderscheid tussen de huidige burgerlijke democratie en de dictatuur. Mythe die mede in stand gehouden wordt door een nieuwe horde van intellectuelen en de media, via hun dagelijkse berichtgeving, en via de “amusement”industrie, denk aan de stroom van films en televisieseries waarin de huurlingen van de staat stuk voor stuk, op het karikaturale af, worden afgebeeld als heldhaftige en hoogmorele individuen, maar ook aan een film als “Salvador”, over…Salvador Puig Antich (zie annex II).

GARI

Chronologie

15 januari 1974
In Ivry (regio van Parijs) worden vier anarchisten (Pierre Roger, Michel Camilleri, Angel Moreno Patino en Jean-Claude Torres) gearresteerd met wapens en valse documenten, toen ze juist een auto hadden gestolen. Roger en Camilleri worden vrijgelaten, maar zullen later opnieuw worden aangehouden en in beschuldiging worden gesteld voor acties van de GARI; Torres en Moreno Patino zullen op 14 oktober worden veroordeeld.
2 maart 1974
Salvador Puig Antich wordt geëxecuteerd aan de wurgpaal door de Spaanse regering.
22 maart 1974
22 leden van autonome groepen worden aangehouden in Barcelona. In Frankrijk volgen verschillende acties elkaar op die opgeëist worden door de GAI:
-het opblazen van de brug Parlamentia in Bidart (Atlantische Pyreneeën) waar de nationale route 10 de spoorweg Parijs- Irún kruist.
-het opblazen van de spoorlijn Perpingan-Cerbera- Barcelona nabij Elne.
-het opblazen van de brug Berduquet, op drie kilometer van Aiz-les-Thermes, over de nationale route 2 in de richting van Andorra en Spanje (borden met ‘weg ondermijnd” werden aangebracht, om de automobilisten te verwittigen).
-opblazen van de brug van Boulou nabij Perthus.
7 april 1974
In Barcelona worden drie militanten (Juan Jorge Vinyoles Vidal, Ramon Guarrion Sanches en Georgina Nicolau Millà) gearresteerd in het station Francia; ze worden beschuldigd van lidmaatschap van de OLLA (Organització de Lluita Armada); vijf andere leden van deze groep worden eveneens door de Spaanse politie gezocht.
3 mei 1974
Angel Baltasar Suarez, directeur van de Bilbao Bank wordt ontvoerd door de GARI
7 mei 1974
Eerste communiqué van de GARI opgestuurd naar het persagentschap AFP, waarin het volgende werd geëist:
a) de publicatie in de Spaanse pers van de communiqués van de revolutionaire beweging
b) de vrijheid van Santiago Soler Amigó, militant van de MIL die ernstig ziek is
c) de publicatie van de acte van beschuldiging tegen de militanten van de FRAP, gearresteerd in mei 1973, en die de doodstraf riskeerden
d) de voorwaardelijke vrijlating van alle politieke gevangenen die ¾ van hun straf hadden uitgezeten.
8 mei 1974
Communiqué van de GARI aan het AFP van Parijs waarin ook de vrijlating van vier militanten van de MIL wordt geëist: Oriol Sole Sugranyes, Jose Luis Pons Llobet, Francisco Javier Garriga Paituvi en Maria Angustias Mateos Fernandez.
10 mei
In Londen ontvangt de hoofdredacteur van het underground weekblad Time Out, David May, een foto van de ontvoerde Suarez en een fotokopie van zijn bewijs van woonplaats; hij verkoopt deze exclusief aan de Daily Mirror die ze publiceert in haar zondageditie. David May zal beschuldigd worden van heling en de huizen van verschillende Engelse anarchisten zullen doorzocht worden.
13 mei
Drie “Spaanse” anarchisten worden gearresteerd op de weg van Lyon naar Genève, nabij Bellegarde; drie worden er vernoemd: Francisco Sorroche Justicia, Jose Ventura Romero, Ignacio Sole Sugranyes (broer van Oriol, militant van de MIL, in de gevangenis in Spanje). Zij worden ondervraagd over de verblijfplaats van Suarez, zonder enig resultaat. Zij worden opgesloten voor het bezit van valse papieren en later vrijgelaten.
ºNacht van 21 op 22 mei
De lokalen van de krant L´Est Republicain worden in brand gestoken; het commando Puig Antich eist de actie op.
22 mei
Baltasar Suarez wordt vrij gelaten in Parijs. Twee anarchistische militanten worden aangehouden in Parijs (Anne et Lucio Urtubia), zeven andere in de provincie: Octavio Alberola Surinach, Ariane Gransac-Sadori en Jean Helen Weir, nabij Avignon, Annie Plazen en Georges Rivière in Toulouse en in Peyrac-Minervois (Aude), Pierre Guibert et Danièle Haas. Zij worden ondervraagd over de ontvoering van Suarez, uiteindelijk in beschuldiging gesteld voor heling (bij de laatste zeven werd een som van om en bij de drie miljoen franken in beslag genomen, dat de Bank van Bilbao erkende als zijnde het losgeld voor de bankier).
29 mei
Twee personen worden gearresteerd in Parijs (Chantal en Arnaud Chastel), beschuldigd van het verlenen van onderdak voor de gijzelname van Suarez; ze zullen worden vrijgelaten op 30 augustus door gebrek aan bewijs.
Begin juli:
De rechter Alain Bernard, belast met het onderzoek in de zaak Suarez, stuurt een rogatoire commissie naar Spanje en daarop worden een dertigtal anarchistische militanten aangehouden in Barcelona en elders. Acht blijven er opgesloten, en vier (Luis Andres Edo, David Urbano Bermudes, Luis Burro Molina, en Juan Ferrat) worden beschuldigd van... de heropbouw van de CNT.
12 juli
Voorlopige vrijheid voor een Anna Urtubio, de rechter weigert het koppel Chastel vrij te laten.
15 juli
In Parijs: explosie in het station van Austerlitz, in de toiletten van de trein Parijs-Irún-Madrid. In Andorra vernietigt een krachtige bom het bisschoppelijke vicariaat.
16 juli
Een explosie vernietigt een aantal volgwagens van de Ronde van Frankrijk in Saint-Larry, dertien autobussen met pelgrims naar Lourdes worden in brand gestoken; deze acties worden opgeëist door de GARI, die hun eisen herhalen.
Een telefoon naar de Depeche du Midi van Toulouse eist de aanslagen in Andorra op en bedreigt de deelnemers aan de Ronde van Frankrijk.
ºEnkele bomen worden geveld op de weg van de Ronde van Frankrijk tussen Bareges en de Col de Tourmalet.
º17 juli
In Madrid wordt de zoon van de directeur van een grote fabriek gegijzeld door de groep GAR-5; hij wordt de volgende dag weer vrijgelaten.
º20 juli
Vals bomalarm op het Festival van Carcassone tijdens het spektakel “Danzas el Nacionales de España”.
23-24 juli
De Militaire Raad van Barcelona zit tegen Oriol Sole Sugranyes en Jose Luis Pons Llobet, militanten van de MIL, zij krijgen respectievelijk 48 en 21 jaar gevangenis.
º25 juli
Aanslag tegen Banco Popular Español te Nimes
27-28 juli
Drie bommen tegen het Spaanse consulaat in Toulouse, opgeëist door de GARI; de derde veroorzaakt 12 gewonden, onder wie brandweermannen en politieagenten (een commissaris die de held wou uithangen werd zwaar gewond).
Bom in het automatisch bagagedepot van het station van Hendaye, opgeëist door de GARI (de stationchef werd op voorhand telefonisch gewaarschuwd).
Nacht van 28 op 29 juli
In Parijs worden twee autobussen van de SEAFEP (SEA France-España-Portugal) beschadigd in het station van de firma. Een derde bomlading werd onschadelijk gemaakt. Twee bomauto’s ontploffen op de grensposten van Perthus en Bourg-Madame. De drie acties worden opgeëist door de GARI.
29 juli
Pierre Roger wordt opnieuw aangehouden in Toulouse; hij wordt zwaar gefolterd en beschuldigd van een bankoverval.
º30 juli tot 22 augustus.
Verschillende brandstichtingen in treinen die uit het station van Austerlitz komen. De pers praat over de GARI, maar de politie arresteert een spoorwegarbeider die ze beschuldigen van pyromanie.
º30 juli
Vals bomalarm in twee treinen die komen uit Hendaye en moet halt houden in Burdeos.
30-31 juli
Twee plezierboten worden opgeblazen in de haven van Grande-Hotte; deze acties worden opgeëist door de GARI
º Vals bomalarm in de directe trein Madrid-Parijs, de “Puerta del sol”.
1 augustus
De Franse politie beslist al de treinen in de richting van Spanje te doorzoeken. In het begin van de maand vermenigvuldigt de Franse politie de ondervragingen van en onderzoekingen tegen de anarchistische militanten van Zuidwest Frankrijk.
5 augustus
In Brussel exploderen drie bomauto’s; één tegen de bureaus van de maatschappij Iberia, de andere twee tegen twee kantoren van de Banco Español;ze worden opgeëist door de GARI. De pers zaait verwarring door de aanslagen gelijk te stellen met de autobommen die op 3 augustus ontploften in Parijs tegen de kranten L’Aurore, Minute, en het Joods Sociaal Fonds (opgeëist/ontkend door het FPLP) en de aanslag tegen de trein Rome-Munchen,, el “Italicus” van 4 augustus (12 doden), opgeëist door de fascistische groep Ordine Nero (al verantwoordelijk voor 8 doden bij de aanslag in Brescia op 28 mei).
De politie zoekt een Frans koppel dat in Carcassonne één van de auto’s die ontploften in Brussel zou gehuurd hebben.
7 augustus
Een communiqué van de Franse Féderation Anarchiste protesteert tegen de smeercampagne gericht tegen de anarchisten. Ze maakt een duidelijk onderscheid: “Het terrorisme geïllustreerd door bepaalde anarchisten, die steeds weigeren om levens te nemen, levens waar aan de Italiaanse fascisten of de marxistische Palestijnen geen waarde hechten”.
º14 augustus
De GARI kondigen aan dat een bom zal ontploffen in de vooravond (Maria-Hemelvaart) in de grot van Lourdes (vals alarm). Politiebewaking “tot het einde van de periode van de bedevaarten”.
Voorwaardelijke vrijheid voor Pierre Guibert, Annie Plazen en Danièle Haas, die beschuldigd waren voor heling in de zaak Suarez.
º 16 augustus
De pers beschuldigt de GARI van de brandstichtingen in de treinen van het station van Austerlitz.
º 24 augustus
De GARI wordt ervan verdacht Juan de Bourbon, graaf van Barcelona, die op dat moment in Montecarlo verblijft, te willen ontvoeren.
27 augustus
In Toulouse sturen de GARI drie champagneflessen naar de drie brandweermannen die verwond werden bij de aanslag tegen het Spaanse consulaat op 28 juli; de politie neemt het pakket in beslag.
Voorwaardelijke invrijheidsstelling van Chantal et Arnaud Chastel.
10 september
Voorwaardelijke invrijheidsstelling van Georges Rivière.
13 september
In Madrid, aanslag in de cafetaria Rolando, gefrequenteerd door politieagenten, aan de Puerta del Sol (11 doden). De Spaanse politie beschuldigt de ETA of de GARI (uiteindelijk zal het de ETA blijken te zijn, die zich na deze aanslag in twee takken zal verdelen, de Polítiek-militaire en de Militaire). De Franse pers relateert deze aanslag aan degene die plaatsvond tegen de Drugstrore Saint-Germain in Parijs, op 15 september (2 doden).
18 september
Voorwaardelijke vrijheid voor Lucio Urtubia, beschuldigd van betrokkenheid in de zaak Suarez. De politie kondigt de arrestatie aan van vier anarchisten die beschuldigd worden te behoren tot de GARI: Victor Manrique te Hendaye en Jean-Michel Martinez te Ciboure, beschuldigd van de aanslag van 22 maart op de spoorweg Parijs-Hendaye ; Martinez zal ook beschuldigd worden van de aanslag op het station van Hendaye van 28 juli.. Hun aanhoudingen worden gevolgd door de aanhoudingen van Mario Ives Torres en Michel Camillerie in Toulouse, beschuldigd van bankovervallen, de bomauto’s in Perthus en Bourg Madame op 28 juli, en van de aanslagen tegen de Tour van Frankrijk. Ines Torres wordt daarenboven beschuldigd van de aanslag op het consulaat in Toulouse. De vier vallen onder de jurisdictie van de Cour de Sûreté de l’État (politieke uitzonderingsrechtbank) voor de acties, waarvoor zij de verantwoordelijkheid opnemen. Zij worden mishandeld en bedreigd door de politie.
20 september
Spanje controleert de paspoorten van de Fransen die naar Spanje reizen en protesteert tegen “de behandeling die de terroristen van ETA krijgen op het Franse territorium”.
23 september
In Madrid kondigt de Spaanse politie de arrestatie aan van 8 militanten van extreem-links en de KP, ze worden beschuldigd van de aanslag aan de Puerta del Sol van 13 september.
In Parijs heeft de Spaanse ambassadeur een onderhoud met Poniatovski (Minister van binnenlandse zaken) die hem informeert over de maatregelen genomen tegen de GARI en hem er aan herinnert dat het aan Spanje is om de uitwijzingsprocedure tegen de in Frankrijk wonende Spanjaarden op te starten.
28 de septiembre
In Barcelona maakt de Spaanse politie de arrestatie van Roberto Safont Sisa bekend, ervan beschuldigd te behoren tot de OLLA en verantwoordelijk te zijn voor de relaties met de GARI.
10 oktuber
In Parijs worden twee bompakketten in het Parc des Prínces geplaatst, tijdens de voetbalmatch Barcelona Parijs-Reimns; de bommen worden gedeactiveerd en de (gewaarschuwde) politie moet het terrein niet laten evacueren; deze actie wordt opgeëist door de GAI, die verklaren dat de bommen niet geladen waren.
14 oktober
Angel Moreno Patino en Jean-Claude Torres (gedetineerd op 15 januari) worden veroordeeld tot 10 maanden met uitstel (zij hadden al 9 maanden in voorhechtenis gezeten) voor de zaak in Ivry; de twee anderen, Pierre Roger en Michel Camilleri, opgesloten in het kader van het onderzoek naar de GARI, worden niet veroordeeld; hun proces wordt uitgesteld, eerst naar 25 november, dan naar 13 januari 1975.
José-Maria Condon Bofill, die het proces bijwoonde, wordt gearresteerd en overgebracht naar Toulouse. De politie beschuldigd hem van medeplichtigheid aan de overvallen met de vier militanten opgesloten voor de acties van de GARI.
21 oktober
Interview met een woordvoerder van de GARI, gepubliceerd in het weekblad L´Express de París.
28-29 oktober
Interview met 4 militanten van de GARI in L´Aurore de París.
4 november
De GAROT (Groupe d’Action Révolutionnaire Occasionnellement Terroriste) gijzelt het hoofd en de handen van de pop van prins Juan Carlos de Bourbon in het Gravin museum. Enkele kranten ontvangen de vingers (en een oor) en het AFP het hoofd, op 8 november.
12 november
Voorlopige invrijheidsstelling voor Jean Weir.
29 november
Voorlopige invrijheidsstelling voor Ariane Gransac-Sadori ; van de 11 beschuldigden voor de zaak Suarez blijft enkel Alberola in de gevangenis.
3 December
In Parijs worden Floréal Cuadrado, Raymond Delgado en Jean-Marc Rouillan (alias Dominique Moran) gearresteerd in een auto van één van hen (die van Jean- Marc) waarin wapens, explosieven, officiële stempels en valse documenten worden gevonden, en een fotokopie van de verblijfsvergunning van Suarez, wat de politie toelaat hen te beschuldigen te behoren tot de GARI, wat ze ontkennen. Ze worden verwezen naar de Cour de Sûreté de l’État.
1 januari 1975
In Parijs, buiten aan de gevangenis la Santé, wordt een opgenomen boodschap afgespeeld door een megafoon, als solidariteitsbetuiging met de gevangenen van de GARI en met de “gewone” gevangenen.
2 januari
Zeven beschuldigden van de GARI beginnen een hongerstaking tegen het gerechtelijk onderzoek, ze weigeren de vragen van de rechter te beantwoorden, terwijl vier van hen in hongerstaking gaan om het statuut van politieke gevangenen te verkrijgen.
3 januari
Een bompakket ontploft zonder slachtoffers te maken in het Marina museum in París, waar een tentoonstelling van Spaanse kunst plaatsvindt. De aanslag wordt opgeëist door een groep die zich “Matrozen van Kronstad”noemt, en heeft als doel de aandacht op de hongerstaking van de opgesloten kameraden te vestigen.
6 januari
Allen gaan door met de hongerstaking, zij worden overgebracht naar de ziekenhuisafdeling van de La Santé gevangenis.
7 januari
Persconferentie van het collectief van advocaten van de verdediging, het Solidariteitscomité en het comité “España Libre”.
9 januari
Een traangasgranaat ontploft in het Justitiepaleis van Toulouse en wordt opgeëist door de “Groep van vrienden van Puig Antich en Heinz Chez”, in solidariteit met de kameraden in hongerstaking.
11 januari
Officieel wordt het statuut van politieke gevangenen aan de GARI gevangenen geweigerd.
15 januari
Aanslag aan het hof van cassatie in het justitiepaleis van Parijs die het standbeeld van Saint-Louis vernietigt (symbool van Justitie in Frankrijk).Geen enkel slachtoffer. De aanslag werd opgeëist door de GALUT (dit is een woordspeling met de naam van de rechter Gallut), in solidariteit met de kameraden van de GARI.
17 januari
Betoging voor de gevangenis St. Michel in Toulouse georganiseerd door het CAP (Comité d’Action des Prisonniers), het Solidariteitscomité, het collectief pro-España van Toulouse en de Mouvement d’Action Judiciaire. De betoging had ook als doel te protesteren tegen de detentieomstandigheden van alle gevangenen.
Een vals bomalarm in het Justitiepaleis van Toulouse.
23 januari
Voorwaardelijke vrijheid voor Floreal Cuadrado.
25 januari
Concert voor de aangeklaagden van de GARI
30 januari
Molotovcocktail tegen het commissariaat van St. Etienne.
Week van 9 tot 16 februari
Toekenning van een specifiek stattut aan de gevangenen van de GARI. Einde van de hongerstaking.
11 februari
Betoging aan het monument van het Verzet in Toulouse, georganiseerd door de families van de gevangenen van de GARI.
13 februari
In Spanje begint het proces tegen de anarchisten die ervan beschuldigd worden de CNT te willen heroprichten. In maart worden Luis Andrés Edo, Luis Burro Molino en David Urbano veroordeeld tot 5 jaar, Juan Ferrán krijgt 3 jaar.
Solidariteitsmeeting met de beschuldigden van de GARI
Voorwaardelijke vrijheid voor Octavio Alberola.
27 februari
Pierre Roger begint een hongerstaking om te protesteren tegen zijn isolatie tov de andere gearresteerden in de zaak.

In de loop van de volgende maanden komen alle GARI-gevangenen voorlopig vrij, behalve Jean-Marc Rouillan, Michel Camilleri en Mario Ines Torres. Zij zullen pas in mei 1977 voorlopig vrij gelaten worden. Begin 1981 worden alle aangeklaagden in de zaak GARI vrijgesproken.
_______________

Enkele communiqués

COMUNICADO
Na de executie van Puig Antich werd in de eerste plaats de inefficiëntie duidelijk van alle pacifistische protesten. Het is om die reden, en tegenover het gevaar van nieuwe executies van revolutionaire militanten en om het hoofd te bieden tegen de repressiegolf die ontketend is tegen de revolutionaire beweging in Spanje, en in het bijzonder in Catalonië en Euskadi, dat de geciteerde groepen beslist hebben tot de actie over te gaan, om een antwoord te geven aan het Franquisme en het te bevechten, zoals ook al de medeplichtige regeringen.
Ondanks de voortdurende verklaringen van de Spaanse regering over de liberalisering van het regime en de opening naar het “democratische” Europa, werd er de laatste maanden in Catalonië een speciale politiebrigade gecreëerd en werd er een repressiegolf ontketend tegen vooral de revolutionaire groepen die het traditionele politieke spel, onderworpen aan de grote belangen en internationale compromissen, niet accepteren. Dit toont duidelijk de intentie aan van het Franquistische regime om iedere poging tot rebellie dat het kapitalistische systeem in vraag zou durven stellen, te verpletteren.
Onze actie situeert zich in een programma van ontwikkeling van een continue revolutionaire strijd die elke nationalistische overweging overstijgt, tegen iedere vorm van onderdrukking en uitbuiting.
Wij zijn ervan overtuigd dat, tegenover het terrorisme van de macht, de revolutionaire directe actie één van de meest efficiënte strijdvormen is, en wij bevestigen onze vastberadenheid om onze strijd voor de bevrijding van Spanje, van Europa, en van de wereld verder te ontwikkelen.
GARI, Barcelona, 7 mei 1974.

COMUNICADO
Eens te meer heeft de Spaanse regering, zich op de borst kloppend voor een pseudo-ontmanteling van de autonome groepen in de Spaanse en Franse staat, gemeend onze waarschuwingen te kunnen negeren.
Bij alle interventies die heden, 15 juli 1974, opgeëist, worden, bevestigen de GARI hun bestaan en hun beslistheid om hun offensief op alle manieren die noodzakelijk geacht worden en waar het als opportuun beoordeeld wordt, verder te zetten.
Wij eisen van de Spaanse regering dat de totaliteit van de eisen die geformuleerd werden tijdens de ontvoering van de bankier Suárez ingewilligd worden: vrijlating van de gevangen kameraden en voorwaardelijke invrijheidsstelling van de gevangenen die ¾ van hun veroordeling hebben gezeten.
Wij laten niet toe dat de Spaanse regering doorgaat met straffeloos moorden binnen en buiten haar grenzen, noch dat ze onze kameraden in de gevangenis zet en hen langzaam laat sterven.
Wij klagen het gevaar aan dat het Spaanse regime vertegenwoordigt zowel intern als op Europees vlak.
Dit wil niet zeggen dat we onze strijd beperken tot de strijd tegen het Franquisme, de Griekse kolonels, de Chileense of Portugese generaals of het totalitarisme van de zogenaamde “communistische” landen.
De fascistische repressie die zich duidelijk en hard toont in Spanje verschilt niet veel van de vormen van vervreemde intoxicatie die de westerse “democratieën” ons laten ondergaan. Als de middelen verschillen, dan zijn de objectieven overal dezelfde: de uitbuiting en de annihilatie van het individu. Als onze acties tot vandaag gericht waren op het Spaanse regime, dan is dat voor een groot deel te wijten aan de impotentie en de lafheid van de “linkse” organisaties en groupuscules. Ook nadat ze de moord op Puig Antich hebben toegelaten, hebben ze niets gedaan om andere gelijkaardige moorden tegen te houden. Wij weigeren slachtoffers te zijn van deze onmacht (ondanks onze pseudo-ontmanteling) en zullen bijgevolg doorgaan met ons initiatief. Er zullen niet altijd waarschuwingen zijn. Wij klagen evenzeer de steun van de PCE aan om de het Spaanse regime te “liberaliseren” en het draaglijker te maken; Voor wanneer Carrillo als eerste minister? Zal de guillotine de wurgpaal vervangen!?
GARI

Ons terrorisme?
Wij definiëren het terrorisme als een strategie van de Terreur, in de praktijk gebracht in ons dagelijks leven door het Kapitaal, zij het op een onopvallende of op een spectaculaire manier.
Ook definiëren we het als de concrete interventie van extreemrechtse groepen of plegers van staatsgrepen met wie geen enkele verwarring mogelijk is. Hun activiteit bestaat erin toe te slaan in het midden van het volk, zonder enig belang te hechten om wie het gaat, zodat het volk geterroriseerd wordt, vlucht in de totale onderwerping en zich overgeeft aan de brave burgers, aanhangers van een sterke Staat. Van deze aard waren de aanslagen in het station van Milaan, gepleegd door de MSI in 1971, die op de Italicus en op de apotheek St. German van dit jaar, zoals ook een aantal door de IRA. Zonder onderscheid stierven uitbuiters en uitgebuitenen, vrijwillige slaven en menselijke wezens, door de handen van extreemrechts of van de strijdende partij en zijn gissingen over het winterpaleis.
Wij hebben steeds de nadruk gelegd op het feit dat een reële oppositie tegen het Kapitaal niet gecreëerd kan worden in de gietvorm van de onderdrukking, maar van de creativiteit, het vrije denken, en dat de middelen gebruikt tegen deze warenmaatschappij tegengesteld zijn aan de onderwerping, de imitatie of de democratische delegatie. Onze objectieven werden concreet op het economische en ideologische vlak gekozen en we hebben steeds de verantwoording ervoor opgenomen onder onze naam en met al de noodzakelijke uitleg.
De repressie zonder medelijden van het Spaanse kapitalisme tegen de mensen van de MIL, en de tekortkomingen van de oppositie van extreemlinks vroegen om een antwoord op het niveau dat de situatie vereiste.
Onze strategie heeft een aantal historisch gedetermineerde tactische uitdrukkingen. Noch terreur, noch strategie van de spanning, maar een heel duidelijke keuze van een actieterrein en een analyse van de specifieke situatie. Als er geen enkel “collateraal” slachtoffer viel, dan was dat altijd door een keuze van onze kant, ingerekend in onze inschatting van de risico’s.
Een argument dat steeds terugkomt, is dat “in de plaats van de beoogde bevrijding men een verharding van het regime krijgt”. Zeker, iedere interventie van het proletariaat, behalve de verkiezingsdeelname, brengt een gewelddadige reactie van de burgerij of de bureaucratie met zich mee. Maar het is nog erger de intrinsiek repressieve natuur van het Kapitaal niet te begrijpen. Uiteindelijk toont de politie heel goed dat iedere strijd (zie de post, ORTF en PTT) gebruikt kan worden als voorwendsel om sociale conflicten te liquideren en een zorgvuldig voorbereid repressieapparaat in werking te stellen. Als de politie steeds talrijker is, is dat niet de fout van de GARI en compagnie, maar omdat de progressieve terugval van de mensheid in de barbarij onder het teken van het kapitaal, een grotere noodzaak van controle, van politiebewaking impliceert, teneinde hun vuige voornemens te kunnen uitvoeren.

“SALVADOR”

Manifest tegen de film "Salvador", over Salvador Puig Antich

Wij, directe getuigen van het tijdperk dat de film "Salvador" behandelt, ex-leden van de MIL, OLLA en GARI, tegenover de schandalige vertoning waarvan de genoemde film blijk geeft:

1. Verklaren dat dit niet de politieke geschiedenis is van Salvador Puig Antich en van zijn strijdmakkers, want hij verbergt bewust de geschiedenis van revolutionaire subversie tegen het kapitalisme, zonder welke het leven en de dood van Salvador geen enkele zin heeft.

2. Wij veroordelen deze film als een nieuw product van desinformatie en vervalsing van de realiteit waarin Puig Antich tot een mythe gemaakt wordt door hem voor te stellen als een strijder voor de democratische vrijheden, gebaseerd op de roman Cuenta Atrás van Francesc Escribano, waarin hij zich vaardig toont in de kunst alles door elkaar te mengen. Van manipulatie en verdraaiing van de feiten tot bewuste verhulling en leugens.

3. Wij veroordelen deze film als een product van consumptieve fictie, waarin de tragische moord van Salvador Puig Antich wordt aangewend om een groot morbide spektakel te maken, extreem dramatisch, met als doel er economische munt uit te slaan.

4. Wij veroordelen het overdreven belang dat gehecht wordt aan oppervlakkige anekdotes met als doel het autonome en antikapitalistische karakter van de MIL te minimaliseren en onherkenbaar te maken, karakter dat gedeeld werd met de meest combattieve arbeidersklasse, die trouwens compleet genegeerd wordt in de film.

5. We hameren op de aanklacht van het verbergen van de sociaalhistorische feiten en van de arbeidersbeweging waaruit de MIL geboren werd en zich ontwikkelde, net zoals haar revolutionaire bijdragen, die de weg openden, naast andere zaken, naar het zelfbeheer, de arbeidersraden, de zelforganisatie, het antiautoritarisme en het antimilitarisme.

6. Wij veroordelen de duidelijk reactionaire boodschap en de heersende burgerlijke moraal en waarden die de film uitademt, contradictorisch met de ideeën en de manier van leven en voelen van Salvador.

7. En wij veroordelen met klem dat in dit intensieve stadium van de kapitalistische economie (kwantitatieve en kwalitatieve groei op basis van een complexe en constant renoverende techniek), in het bijzonder op het vlak van het dagelijkse leven van de burgers en de loontrekkers, het leven steeds meer gedirigeerd en gecontroleerd wordt door de verschillende machten. In die zin heeft de boodschap die met de film meegegeven wordt heden ten dage een duidelijke politieke bedoeling: de radicalisering van de alternatieve bewegingen tegenhouden via de vermeende nederlaag van de MIL en de dramatische dood van Salvador...: "De totale confrontatie met het systeem loont de moeite niet".

8. Ten slotte klagen wij het stilzwijgen aan dat de communicatiemedia en zeker de genoemde film aanhouden over de situatie van Jean-Marc Rouillan, ex-lid van de MIL en voormalige kameraad van Puig Antich, die nog steeds gevangen zit in Frankrijk, ook al heeft hij zijn straf uitgezeten; wij solidariseren ons met hem en vragen zijn onmiddellijke vrijlating, samen met de andere kameraden van Action Directe.(1)

(1) Jean-Marc Rouillan verkreeg in december 2007, na meer dan 20 jaar gevangenschap, het regime van semi-vrijheid.

Over de film “Salvador"

Binnen enkele maanden zal in alle cinemazalen de film "Salvador" van Manuel Huerga, vertoond worden, gebaseerd op de laatste uren van het leven van de Catalaanse militante anarchist Puig Antich.

De film volgt de logica van een valse recuperatie van het historische geheugen die, 32 jaar na zijn moord door het Franquistische regime, pretendeert een soort van rechtvaardigheid aan de herinnering van de strijdbare anarchist te verlenen.

In het midden van vorig jaar werd het proces, dat hem tot de doodstraf veroordeelde op 2 maart 1974 in de Modelo gevangenis van Barcelona, opnieuw geopend, om, heel cynisch, zijn imago schoon te maken voor de kapitalistische maatschappij, en hem voor te stellen als een heilige martelaar van de antifranquistische strijd, zonder de werkelijke revolutionaire en anarchistische rol van zowel de MIL-GAC als van Puig Antich zelf in acht te nemen.

Het lijkt erop dat voor de bedrijven het product Salvador-de-martelaar rendabel is en goed verkoopt ( zoals het beeld van Che), wat dus opnieuw wordt aangetoond met deze film-klucht, die al heel wat kritieken heeft gekregen, want Puig Antich blijft achter als een playboy en de MIL als een bende pooiers zonder enige politieke logica.

Niettemin is het nodig dit revolutionair initiatief (de MIL) te herwinnen: Ontstaan al 35 jaar geleden, in de hitte van de autonome bewegingen van de jaren ’70, betekende zij een revolutionaire uitdaging aan de syndicale en politieke structuren, en ontwikkelde een grote bijdrage op het ideologische vlak (door het publiceren van boeken, pamfletten, of eigen publicaties zoals C.I.A.-Conspiración Internacional Anarquista) en op het vlak van de strijd (door de meest geradicaliseerde arbeidersbewegingen, die al een revolutionaire uitdaging betekenden, de stakingen (zoals die van Harry-Walker) te ondersteunen, of door het realiseren van bankonteigeningen).

Daarom willen we niet dat een film, partij, vakbond, of rechter de figuur van Salvador Puig Antich manipuleert, en verwerpen we met klem iedere poging van het kapitalisme en de staat om zich zijn figuur toe te eigenen (zeker niet wanneer niemand van hen een vinger bewoog te zijner tijd om zijn leven te redden en op te komen tegen de doodstraf).

(anoniem pamflet over de manipulatie van het historische geheugen m.b.t. Salvador Puig Antich en de MIL)

Meer info over MIL, GARI:

Tajuelo, T., El MIL, Puig Antich y los GARI, Ruedo Ibérico (1977).
Téllez Solá, A., El MIL y Puig Antich, Virus Editorial (1994).
Rosés Cordavilla, S., El MIL: una historia política, Alikornio ediciones (2002).
Duhourcq, J.C. & Madrigal, A., Mouvement Ibérique de Libération. Mémoires de rebelles, éditions cras (2007).

http://www.mil-gac.info/
http://www.elmil.net/

http://www.salvadorfilm.com/
http://www.paremoslapeliculasalvador.org/