Wanneer eindigt de transitie? : Ovl IMC

Wanneer eindigt de “transitie”(1)?

In juni van 2007 werden Iván Ipaolaza Sancho en Victor Tejedor Bilbao gearresteerd in Canada door de Royal Canadian Mounted Police (RCMP) en de Canadian Border Services Agency (CBSA). De Canadese krant “National Post” publiceerde op 27 september dat op een foto, volgens de Canadese politie, met de hulp van een “vertrouwelijke informant”, naast de vrouwen van de arrestanten, nog een derde figuur geïdentificeerd werd, met name Mario Inés Torres. Ze bevonden zich op een afgelegen plek in Brits Columbia, genietend van een paella op de biologische boerderij van de vriendin van Mario.

Apaolaza en Tejedor Bilbao werden gezocht door de CNI (Centro Nacional de Inteligencia, Spaanse nationale inlichtingendienst) op beschuldiging te behoren tot de ETA. Maar de eerste ontkent dit, wel erkent hij lid te zijn van Herri Batasuna. Beiden wachten nu hun uitlevering aan Spanje af aangezien de Canadese administratie hun verzoek tot erkenning als politieke vluchtelingen heeft afgewezen.
Mario Inés Torres, op dit moment op een onbekende verblijfplaats omdat men hem in verband brengt met de ETA, wordt niet beschuldigd lid te zijn van ETA, wel van de niet meer bestaande GARI. Mario is een oude libertaire antifranquistische strijder, en was inderdaad een actieve militant van de Grupos de Acción Revolucionaria Internacionalista (GARI).

In het begin van de jaren 1970 begon zijn militant traject, samen met andere kameraden: Octavio Alberola, Michell Camilleri, Lucio Uturbia, ... , toen zij zich tot doel stelden, met de middelen die ze hadden, de executie tegen te houden van verschillende antifranquistische gevangenen die opgepakt waren in de bloedige strijd tegen de fascistische dictatuur van generaal Franco. Hun acties konden de executie met de wurgpaal van de jonge anarchist, lid van de MIL, Salvador Puig Antich, niet vermijden. Maar wel slaagden ze erin de doodstraf te vermijden van een andere van de gedetineerden: Oriol Solé Sugranyes.(2)
Na enkele maanden gevangenis in Frankrijk (in 1974), voor acties tegen de Franquistische dictatuur, kregen hij en al de andere beschuldigden uiteindelijk amnestie. Het regime, de Franquistische politie en de guardia civil zullen hem echter nooit vergeten. De GAL(3), die een aanslag op zijn leven pleegden, evenmin.
In de jaren 1980 werd hij gearresteerd in Spanje op beschuldiging van lidmaatschap van de GARI (organisatie die had opgehouden te bestaan). Hij werd wreedaardig gefolterd. De feiten werden aangeklaagd door Amnesty International, hij werd na korte tijd vrijgelaten, maar als gevolg van de elektrische schokken die hij kreeg toegediend op de testikels bleef hij onvruchtbaar.
Weer in Frankrijk ontvoert de Franse politie, via hun Renseignements Généraux (RG; Algemene Inlichtingendienst) onder leiding van commissaris Duran, hem in Toulouse. Het is de bedoeling dat hij “collaboreert” met hen om een val op te zetten voor Jean-Marc Rouillan, de stichter van Action Directe en een oude schoolmaat van Mario. Eén van de dreigementen die ze gebruikten om zijn weigering om mee te werken te breken, was die van hem over te leveren aan de Spaanse Guardia Civil. Gelukkig werd Mario gered door de Gendarmerie. Zijn zaak was dagen achtereen nieuws op alle Franse kanalen. Maar door de jacht die op hem werd gemaakt door zowel de Franse RG als door de huurlingen van de GAL die hem zochten om hem te elimineren, werd hij verplicht uit te wijken naar Finland, waar hij uiteindelijk werd uitgeleverd op vraag van de Spaanse autoriteiten die hem beschuldigden van terrorisme. De Finse autoriteiten ruilden hem voor een drugshandelaar die gevangen zat in Spanje en opgeëist werd door Finland. De Finse staat zal jaren later veroordeeld worden door het Hof van de Rechten van de Mens omdat ze de uitlevering had toegestaan zonder de nodige legale garanties(4).
In Spanje zal hij, ondanks de zware beschuldigingen, na enkele maanden in vrijheid worden gesteld (hij werd er onder andere van beschuldigd de GARI te willen reorganiseren).
De vervolging waaronder Mario leed door degenen die hem nooit zijn militantisme in de antifranquistische strijd hebben vergeven, leek voorbij te zijn. De jaren gingen voorbij. Hij had geen schulden meer bij het gerecht. Een oceaan en duizenden kilometers beschermden hem voor diegenen die niet vergaten. Voor diegenen die het Franquistische ikoon blijven adoreren. Voor diegenen die met volle overtuiging zweerden bij de algemene principes van de (fascistische) beweging en nog steeds, zelfs met nog meer macht dan vroeger, administratieve posities bezetten. Voor degenen die heimwee hebben naar de dagen van bloed, pijn en angst
De antifranquistische veteraan heelde zijn wonden. Mario had zijn leven weer georganiseerd. Hij verfijnde zijn gitaarwerk. Samen met zijn vriendin bewerkte hij de grond van de boerderij om te zaaien en veel later met zorg de vruchten te plukken die moeder aarde geeft aan degenen die haar trouw zijn.(5)
Maar diegenen die niet vergeten, dezelfden die vandaag (23 januari 2008) de advocaat Juan Manuel Olarieta hebben gearresteerd in zijn woning in Madrid, hem beschuldigen van de vermeende delicten "propaganda-activiteiten, financiering, opvang, verspreiding, internationale relaties en informatieverwerving" voor de GRAPO(6), terwijl zijn enige delict is de verdediging op te nemen van hen die niemand wil verdedigen en zich te onderscheiden in de verdediging van de meest verdrukten en gekwetsten; de vrijspraak te hebben verkregen in de zaak Publio Cordón van twee beschuldigden die al waren veroordeeld door de media en de veiligheidsdiensten... . Zij die niet vergeten dat hun generaal hen heeft verlaten, en begraven ligt onder een grafsteen van duizenden kilos graniet, blijven levens verwoesten, verhalen verzinnen en ons herinneren dat de transitie niet gedaan is.

Juan J. Alcalde, 23 januari 2008

(1)(nvdv) Met de “transitie” wordt de overgang, na Franco’s dood, van de dictatuur naar de democratie bedoeld.
(2)(nvdv) Over de GARI, MIL, Puig Antich, zie annexen I en II
(3)(nvdv) Grupos Antiterroristas de Liberación: paramilitaire militias die in de jaren ’80, onder het premierschap van Gonzalès, werden opgericht om in de eerste plaats ETA te bestrijden. Zij pleegden verschillende aanslagen, ontvoeringen en moorden (zeker 28 mensen werden door hen vermoord, vaak na gruwelijke martelingen).
(4)Human Rights Comité . Com. Nº: 291/81
(5)Mario Inés Torres is een Roma-zigeuner en een begaafde flamenco-speler. Tijdens zijn verblijf in Canada heeft hij deelgenomen aan het Western Canadian Romaní (2003) en was hij coördinator van SKOKRA, Saveto Katar le Organizatsisay Rromane anda´l Americhi, een internationale Roma organisatie in de Amerika’s (nov.2005).
Er zijn interviews met hem die duidelijk maken dat hij niets te maken heeft met welk nationalisme dan ook, inclusief het Baskische.
(6)(nvdv) Grupos de Resistencia Antifascista de Primero de Octubre, gewapende verzetsgroep van marxistisch-leninistische-maoïstische strekking.
_________

Bovenstaand bericht, geplukt van het internet, herinnert er ons aan hoe de Staten, op de achtergrond, het thuisfront waar de bevolking verschrikt de openlijke oorlogen en strijd tegen het terrorisme gadeslaat, nog steeds een gevecht leveren om het revolutionaire verzet dat in de jaren 60-70 van vorige eeuw in Europa en de V.S. weer de kop opstak met wortel en tak uit te roeien; geen herkenbaar spoor, geen levende herinnering mag ervan overblijven.
Het wijst op de gewilligheid, gretigheid waarmee Frankrijk en de andere democratieën indertijd samenwerkten met het Franco-regime (net zoals met de dictaturen in Latijns-Amerika destijds, Afrika (het Zaïre van Mobutu, …)), gewilligheid die ondertussen legaal verankerd is in verschillende internationale akkoorden over de samenwerking tussen de politie -en veiligheidsdiensten. Wereldwijd worden militanten weer opgejaagd, gevangen gezet, uitgeleverd. We kunnen hier ook verwijzen naar de leden van de Symbionese Liberation Army, een linkse gewapende groep uit de jaren 70 in de VS, die enige jaren geleden werden gearresteerd en veroordeeld, bijna dertig jaar na datum; aan Hélène Castel die in Mexico werd gearresteerd om uitgeleverd te worden aan Frankrijk omwille van haar vermeende banden met Action Directe; aan Christian G. (66 jaar!) en Sonja S. (75 jaar oud!) die opnieuw werden aangehouden in oktober van vorig jaar in Frankrijk voor hun betrokkenheid bij de Revolutionaire Cellen midden jaren ’70, en van wie Duitsland de uitlevering vraagt; aan de talloze Italiaanse militanten die een onderkomen hadden gezocht in Frankrijk en die nu opnieuw met uitlevering aan Italië bedreigd worden; … .
Bovenstaand artikel wijst ook nogmaals op de mythe van de “transitie” in Spanje: in feite verzekerden de befaamde pacten die deze “overgang” in goede banen moesten leiden de continuïteit van de kapitalistische machtsverhoudingen, lieten de macht en positie van de fascisten in de economie, in de politiek, in het geweldsapparaat (leger, politie, inlichtingendiensten, gevangenis) ongemoeid, en legden een stilzwijgen op over een verleden van bloedige repressie, met de zegen van de Kerk, door Staat en Kapitaal. (http://theplatform.nuevaradio.org/vid_memoria_dignidad_lucha.htm ; lees ook: Spanje 1936-2006. Enige teksten over het “historische geheugen”, 40p, Gent 2006)
Het wijst uiteindelijk op de mythe van het fundamentele onderscheid tussen de huidige burgerlijke democratie en de dictatuur. Mythe die mede in stand gehouden wordt door een nieuwe horde van intellectuelen en de media, via hun dagelijkse berichtgeving, en via de “amusement”industrie, denk aan de stroom van films en televisieseries waarin de huurlingen van de staat stuk voor stuk, op het karikaturale af, worden afgebeeld als heldhaftige en hoogmorele individuen, maar ook aan een film als “Salvador”, over…Salvador Puig Antich (zie annex II).