Gevangenissen: Een sociale misdaad en mislukking : Ovl IMC

Gevangenissen: Een sociale misdaad en mislukking
Emma Goldman

IN 1849 schreef Feodor Dostojevski dit verhaal van De priester en de duivel op de muur van zijn cel:

“ ‘Hallo, jij kleine dikke priester!’ zei de duivel tegen de priester. ‘Waarom lieg je zo tegen die arme, misleide mensen? Over welke helse folteringen heb je hen verteld? Weet je dan niet dat ze die folteringen uit de hel nu al op de aarde meemaken? Weet je dan niet dat jij en de autoriteiten van de Staat mijn vertegenwoordigers op de aarde zijn? Jullie zijn het die hen de pijn van de hel laten doorstaan door de manier waarop jullie hen behandelen. Weet je dit dan niet? Wel, kom met me mee!’
“De duivel nam de priester bij de kraag, trok hem de lucht in, en nam hem mee naar een fabriek, een ijzersmelterij. Daar zag hij de arbeiders heen en weer lopen en rennen, en hij zag ze zwoegen in de verschroeiende hitte. Al vlug werd de dikke, zware lucht en de hitte te veel voor de priester. Met tranen in z’n ogen smeekte hij de duivel: ‘Laat me gaan! Weg uit deze hel!’
“ ‘O, mijn vriend, ik moet je nog veel meer plaatsen tonen.’ De duivel neemt hem opnieuw vast en nam hem mee naar een boerderij. Daar zag hij de boeren het graan dorsen. Het stof en de hitte waren ondraaglijk. De opzichter had een zweep bij waarmee hij iedereen die neerviel van vermoeidheid of honger genadeloos sloeg.
“Vervolgens werd de priester naar de hutten genomen waar dezelfde arbeiders met hun families wonen – vuile, koude, rokerige, stinkende holen. De duivel grijnsde. Hij toonde wat voor een armoede en ontberingen er heersten.
“ ‘Wel, is dit niet genoeg?’ vroeg hij. En het leek erop dat zelfs hij, de duivel, medelijden had met de mensen. De vrome dienaar van God kon het niet meer verdragen. Met opgeheven handen smeekte hij: ‘Breng me hier weg. Ja, ja! Dit is de hel op aarde!’
“ ‘Voila. En toch beloof je hen nog een andere hel. Je kwelt hen, je martelt hen mentaal dood, wanneer ze enkel en alleen nog fysisch leven! Kom! Ik toon je nog één hel – nog één, de ergste.’
“Hij nam hem mee naar een gevangenis en toonde de priester een kerker, met vuile lucht en vele menselijke vormen, beroofd van alle gezondheid en energie, liggend op de vloer, bedekt met ongedierte dat hun arme, naakte, magere lichamen verslonden.
“ ‘Doe je zijden kleren uit,’ zei de duivel tegen de priester, ‘doe de zware ketens rond je enkels zoals deze ongelukkigen; leg je op de koude en vuile vloer – en vertel hen dan maar eens over de hel die hen nog te wachten staat!’
“ ‘Neen, nee!’ antwoordde de priester, ‘ik kan me niks ergers voorstellen dan dit hier. Ik smeek je, breng me hier weg!’
“ ‘Ja, dit is de hel. Er kan geen ergere hel zijn dan dit. Wist je het dan niet? Wist je dan niet dat deze mannen en vrouwen die jij bang maakt met je beeld van een hel hierna – wist je dan niet dat ze juist hier in de hel leven, vóór ze sterven?”

Dit werd vijftig jaar geleden geschreven in het donkere Rusland, op de muren van één van de meest gruwelijke gevangenissen. Maar wie kan ontkennen dat hetzelfde geldt voor de huidige tijd, zelfs voor de Amerikaanse gevangenissen?
Ondanks al onze hervormingen waar we mee stoefen, onze grote sociale veranderingen, en onze verreikende ontdekkingen, worden mensen nog steeds naar de ergste van alle hellen gestuurd, waar ze beledigd, vernederd en gemarteld worden, opdat de maatschappij “beschermd” zou worden van de spoken die ze zelf gemaakt heeft.

Gevangenissen, een sociale bescherming? Wat voor een monsterlijk brein heeft ooit zoiets bedacht? Het is net als zeggen dat gezondheid gepromoot wordt door grootschalige besmetting.
Na achttien maanden gruwelijkheden in een Engelse gevangenis schreef Oscar Wilde zijn groot meesterwerk, The Ballad of Reading Goal:

The vilest deeds, like poison weeds,
Bloom well in prison air;
It is only what is good in Man
That wastes and withers there.
Pale Anguish keeps the heavy gate,
And the Warder is Despair.

De maatschappij bestendigt deze giftige lucht, zonder te beseffen dat het enkel de meest giftige resultaten kan voortbrengen.
Tegenwoordig spenderen we $3.500.000 per dag, $1.000.095.000 per jaar, om gevangenissen in stand te houden, en dat in een democratisch land. Dat is bijna even veel als de gezamenlijke output van tarwe ($750.000.000) en kolen ($350.000.000). Professor Bushnell uit Washington D.C. schat de kosten van gevangenissen op $6.000.000.000 per jaar, en Dr. G. Frank Lydston, een vooraanstaand Amerikaanse schrijver rond misdaad, vindt $5.000.000.000 per jaar een redelijke schatting. Zo’n ongehoorde uitgave met als doel het opsluiten in kooien van hele legers van mensen als wilde beesten! 1
Desondanks stijgt de criminaliteit. Zo zien we dat er in Amerika vandaag vier en een half keer zoveel misdaden worden gepleegd voor elk miljoen inwoners dan twintig jaar geleden.
Het ergste van al is dat onze nationale misdaad moord is, niet diefstal, (geld) verduisteren, of verkrachting, zoals in het Zuiden. Londen is vijf maal zo groot als Chicago maar in die laatste zijn er elk jaar honderd en achttien moorden, terwijl er slechts twintig zijn in Londen. Chicago is ook niet de nummer één in misdaad. Het is de zevende op de lijst, na vier steden uit het Zuiden, en San Francisco en Los Angeles. In het licht van zo’n erbarmelijk situatie lijkt het wel ridicuul om te leuteren over de bescherming die gevangenissen geven aan de maatschappij.

De gemiddelde geest is traag in het vatten van de waarheid, maar wanneer de meest grondig georganiseerde, gecentraliseerde institutie, gehandhaafd tegen een ongelooflijk buitensporige nationale uitgave, bewezen heeft dat het een volledige sociale mislukking is, dan moeten zelfs de domsten beginnen twijfelen aan haar recht op bestaan.
De tijd waarin we ons neerlegden bij de sociale orde enkel en alleen omdat het opgelegd zou zijn door een “goddelijk recht”, of door de majesteit van de wet, is voorbij.

De vele gevangenisonderzoeken, -onrusten en het onderwijs erover van de afgelopen jaren zijn een afdoend bewijs dat men leert diep te graven tot de bodem van de samenleving, tot de oorzaken van de verschrikkelijke tegenstrijdigheid tussen het sociale en het individuele leven.

Waarom zijn gevangenissen dan een sociale misdaad en mislukking? Om deze vraag te beantwoorden moeten we op zoek gaan naar de aard en oorzaak van misdaden, de methoden gebruikt om er het hoofd aan te bieden, en de effecten die deze methoden hebben bij het aanpakken van de vloek en gruwel die misdaad heet.
Ten eerste, de aard van misdaden:
Havelock Ellis verdeelt misdaad in vier soorten: de politieke, de hartstochtelijke, de krankzinnige, en de occasionele. Hij zegt dat de politieke misdadiger het slachtoffer is van een poging van een min of meer despotische regering om haar eigen stabiliteit te bewaren. Hij is niet noodzakelijk schuldig aan een a-sociale overtreding; hij probeert alleen een bepaalde politieke orde, die zelf wel anti-sociaal zou kunnen zijn, omver te werpen. Deze waarheid wordt overal op aarde erkend, uitgezonderd in Amerika, waar men nog steeds gelooft in de dwaasheid die stelt dat er geen plaats is voor politieke misdadigers in een Democratie. Maar John Brown was een politiek misdadiger; evenals de ‘Chicago Anarchists’; alsook elke stakende werker. Bijgevolg, aldus Havelock Ellis, kan de politieke misdadiger van tegenwoordig de held, de martelaar, de heilige van een ander tijdperk zijn. Lombroso noemt de politieke misdadiger de ware voorloper van de progressieve beweging van de mensheid.
“De misdadiger van de hartstocht is meestal een gezond en eerlijk man, die door een of ander groot, onverdiend onrecht, het recht in eigen handen heeft genomen.” 2
In The Menace of the Police heeft Hugh C. Weir het over Jim Flaherty, een crimineel van de hartstocht, die, in plaats van gered te worden door de gemeenschap, verandert in een dronkaard en een recidivist, met een arm, geruïneerd gezin als gevolg.
Nog een zieliger type is Archie, het slachtoffer in Brand Whitlocks roman The Turn of the Balance, het beste Amerikaanse verslag van misdaad in wording. Nog meer dan Flaherty werd Archie gedreven tot de misdaad en de dood door de wrede onmenselijkheid van zijn omgeving, en door het gewetenloze jagen van de arm der wet. Archie en Flaherty behoren tot de duizenden die aantonen hoe de wettelijke aspecten van misdaad, en de manieren om er mee om te gaan, een ziekte helpen creëeren die ons hele sociale leven aan het ondermijnen is.
“De krankzinnige misdadiger is niet meer misdadiger dan dat hij kind is, aangezien hij zich mentaal op hetzelfde niveau bevindt als een zuigeling of een dier.” 3
De wet erkent dat al, maar enkel in die zeldzame, schandalige gevallen, of wanneer de rijkdom van de boosdoener de luxe van criminele krankzinnigheid toelaat. Het is redelijk modieus geworden om het slachtoffer van paranoia te zijn. Maar in het algemeen blijft de “rechterlijke soevereiniteit” de criminele krankzinnigen straffen met al haar kracht. Aldus citeert Ellis uit de statistieken van Dr. Richter die tonen dat in Duitsland honderd en zes gekken van de honderd en vierenveertig criminele krankzinnigen veroordeeld werden tot strenge straffen.
De occasionele of gelegenheidscrimineel “vertegenwoordigt de overgrote meerderheid van onze gevangenisbevolking, en is dus de grootste bedreiging voor het algemeen welzijn.”

Wat is de oorzaak die een heel leger van mensen er toe brengt om misdaden te plegen, om liever tussen de vuile muren van de gevangenis dan erbuiten te leven? Het moet zeker een hardhandige meester zijn, die zijn slachtoffers geen mogelijkheid tot ontsnapping laat, want zelfs de meest bedorven mens houdt van de vrijheid.

Deze verschrikkelijke kracht wordt bepaald in onze wrede sociale en economische orde. Ik wil de biologische, fysiologische, of psychologische factoren die mede aan de oorzaak van misdaad liggen niet ontkennen. Maar een gevorderde criminoloog kan niet ontkennen dat sociale en economische omstandigheden de meest meedogenloze en meest giftige kiemen van de misdaad zijn. Zelfs als er aangeboren tendensen tot misdaad zijn, dan nog is het waar dat deze tendensen een rijke voeding vinden in onze sociale omgeving.
Er is een sterk verband, aldus Havelock Ellis, tussen misdaden gericht tegen de mens en de prijs van alcohol, en tussen misdaden gericht tegen eigendom en de prijs van tarwe. Hij citeert Quetelet en Lacassagne. Eerstgenoemde ziet de samenleving als de voorbereider van misdaad en de misdadigers als de instrumenten die het uitvoeren. Laatstgenoemde zegt: “de sociale omgeving is het medium tot cultivatie van misdaad;” hij vindt “de misdadiger de microbe is, een element dat slechts belangrijk wordt wanneer het het medium vindt waardoor het gaat gisten; elke samenleving heeft de misdadigers die het verdient.”

In het meest “welvarende” industriële tijdperk verdient de arbeider niet genoeg om gezond en wel te blijven. En aangezien welvaart hoogstens een ingebeelde toestand is, worden er telkens weer duizenden bij de groep werklozen toegevoegd. Dit grote leger zwerft van oost naar west, van noord naar zuid, op zoek naar werk of eten, en het enige wat ze vindt is het werkhuis of de sloppenwijken. Zij die nog een beetje zelfrespect over hebben, verkiezen openlijke uitdaging, verkiezen de misdaad boven uitgeteerde, vernederde toestand van armoede.
Edward Carpenter schat dat vijf zesden van strafbare feiten bestaan uit een soort schending van het recht op eigendom; maar dat is nog te weinig. Een diepgaand onderzoek zou bewijzen dat negen op tien misdaden direct of indirect te maken hebben met onze economische of sociale ongelijkheden, met ons systeem van schaamteloze uitbuiting en beroving. Er is geen enkele crimineel zo dom dat hij dit niet zou inzien, hoewel hij dit misschien niet zou kunnen verklaren.
Een verzameling van misdaad-filosofie, samengesteld door Havelock Ellis, Lombroso en andere intellectuele mannen, toont ons dat de misdadiger maar al te goed aanvoelt dat het de maatschappij is die hem tot de misdaad drijft. Een Milanese dief zei tegen Lombroso: “Ik steel niet, ik neem enkel de overbodige dingen van de rijken; trouwens, stelen advocaten en handelslui dan niet?” Een moordenaar schreef: “Wetende dat drie vierden van de maatschappelijke verdiensten eigenlijk laffe ondeugden zijn, dacht ik dat een open aanval op een rijke man minder schandelijk zou zijn dan voorzichtige fraude.” Nog een ander schreef: “Ik ben opgesloten voor het stelen van een half dozijn eieren. Ministers die miljoenen stelen worden vereerd. Arm Italië!” Een geletterde gevangene zei tegen Davitt: “De wetten van de samenleving zijn zo ontworpen om de rijkdom van de wereld voor te behouden aan macht en berekening, waardoor de meerderheid van de mensheid van haar rechten en kansen onthouden wordt. Waarom moeten ze mij straffen voor het nemen, met ongeveer dezelfde middelen, van hen die meer genomen hebben dan ze recht op hadden?” Dezelfde man voegde daaraan toe: “Godsdienst rooft de ziel van haar onafhankelijkheid; patriottisme is de stomme verering van een wereld waarvoor het welzijn en de vrede van de inwoners werd opgeofferd door zij die er van profiteren, terwijl de wetten van het land oorlog voerden tegen de manifeste ziel van de wet van ons wezen, door onze natuurlijke verlangens aan banden te leggen.” Hij besluit: “Hiermee vergeleken is stelen een eervolle bezigheid.” 5

Er is echt meer waarheid in deze filosofie dan in alle boeken over recht en moraal in de maatschappij.
Hoe beantwoordt de maatschappij de misdaad als ze economische, politieke, morele, en fysieke factoren als oorzaak hebben?

De methoden om met misdaad om te gaan hebben ongetwijfeld veranderingen ondergaan, maar hoofdzakelijk in theoretische zin. In de praktijk heeft onze samenleving de primitieve beweegreden in haar omgang met de misdadiger behouden: wraak. Het heeft ook het theologische idee van straf overgenomen; en de wettelijke en “beschaafde” methoden bestaan uit afschrikking of terreur, en hervormen. We zullen nu zien dat alle vier methoden volledig gefaald hebben, en dat we vandaag niet dichter bij een oplossing staan dan in de middeleeuwen.
De natuurlijke impuls van de primitieve mens om terug te slaan, om zich te wreken, is ouderwets. De beschaafde mens is in de plaats ontnomen van moed en durf, en heeft die taak gedelegeerd aan een georganiseerd mechanisme. Dit door het dwaze geloof dat de Staat het recht heeft om te doen wat hij niet langer durft. De “majesteit van de wet” is een zaak van de rede; het zou zich niet verlagen tot primitieve instincten. Haar missie is van een “hogere” aard. Akkoord, het baadt nog steeds in de theologische warboel die straffen voorlegt als een middel tot zuivering, of als vervangende boetedoening voor zonde. Wettelijk en sociaal gezien oefent de verordening echter straf uit, niet enkel als het opleggen van pijn op de overtreder, maar ook voor het afschrikkende effect op anderen.
Maar wat is de echte basis van straf? Het denkbeeld van een vrije wil, het idee dat de mens op elk ogenblik kan kiezen tussen goed en slecht; als hij het slechte kiest, dan moet hij de prijs betalen. Hoewel deze theorie al lang ineengestort en in de vuilnisbak geworpen is, wordt het nog dagelijks aangewend door het volledige mechanisme van de regering, wat die de meest wrede en brutale martelaar van het menselijk leven maakt. De enige reden om dit zo te laten is het nog wredere denkbeeld dat hoe groter de terreur is die de straf teweegbrengt, hoe sterker haar preventief effect zal zijn.

De samenleving gebruikt de meest drastische methoden in haar omgang met de overtreder. Waarom houden ze de misdaad niet tegen? Alhoewel een man in Amerika onschuldig zou moeten zijn tot zijn schuld bewezen is, voert de arm der wet, de politie, een terreurbewind. Ze maakt willekeurige arrestaties, slaat, knuppelt en koeioneert mensen. Ze gebruikt de barbaarse methode van de “derde graad”, onderwerpt haar ongelukkige slachtoffers zo aan de smerige lucht van het politiebureau en de nog smerigere taal van zijn bewakers. Desondanks worden er steeds meer misdaden gepleegd, en de samenleving betaalt de prijs. Aan de andere kant is het een publiek geheim dat wanneer de ongelukkige burger de volle “genade” van de wet heeft ontvangen, en voor veiligheidsredenen in de ergste hel is verstopt, zijn echte lijdensweg begint. Zijn rechten als mens ontnomen, verlaagd tot een automaat zonder wil of gevoel, volledig afhankelijk van de genade van wrede bewakers moet hij dagelijks een proces van ontmenselijking ondergaan, vergeleken met de wilde wraak die slechts kinderspel is.
Er is in de Verenigde Staten geen enkele strafinrichting of verbeteringsgesticht waar mensen niet gemarteld worden, “om ze goed te maken,” door de ploertendoder, de matrak, de dwangbuis, de watertherapie, de “kolibrie” (een elektrisch toestel die men langs het lichaam wrijft), de isolatiecel, de arena, en het hongersdieet. In deze instellingen wordt een mens’ wil gebroken, zijn ziel vernederd, zijn geest onderworpen door de dodelijke monotonie en routine van het gevangenisleven. In Ohio, Illinois, Pennsylvania, Missouri, en in het Zuiden zijn deze gruwelijkheden zo flagrant geworden dat ook de buitenwereld ervan afweet, terwijl in de meeste andere gevangenissen dezelfde Christelijke methodes gebruikt worden. Maar de gevangenismuren laten de gekwelde kreten van de slachtoffers zelden ontsnappen – gevangenismuren zijn dik, ze dempen het geluid. De samenleving zou nog minder schade ondervinden met het plots afschaffen van alle gevangenissen, dan dat ze kan hopen op bescherming van deze 20ste-eeuwse gruwelkamers.
Jaar na jaar geeft de gevangenispoort de wereld verhongerde, misvormde, willoze schipbreukelingen der mensheid, met het merkteken van Kaïn op hun voorhoofd, hun hoop kapot gemaakt, al hun natuurlijke levenslust gedempt. Met niks anders dan honger en onmenselijkheid om hen te groeten vallen deze slachtoffers al snel terug op de misdaad als enige mogelijkheid tot bestaan. Het is niet zo ongewoon om mannen en vrouwen te vinden die de helft van hun leven – nee, bijna heel hun bestaan – in de gevangenis hebben doorgebracht. Ik ken een vrouw op Blackwell’s Island die al achtendertig binnen en buiten ging; en via een vriend hoorde ik dat een jongen van zeventien, die hij had opgevoed en waarvoor hij gezorgd had in de Pittsburg strafinrichting, nooit de betekenis van vrijheid had gekend. Van het verbeteringsgesticht tot de strafinrichting, zo was het leven van die jongen gegaan. Totdat hij, zijn lichaam gebroken, als slachtoffer van maatschappelijke wraak stierf. Deze persoonlijke ervaringen worden gestaafd door de uitgebreide gegevens die ontegensprekelijk bewijzen dat gevangenissen als afschrikking of hervorming waardeloos zijn.

Mensen die het goed bedoelen werken nu aan een nieuwe koers voor de gevangeniskwestie, - reclassering, om de gevangene de kans te geven opnieuw een mens te worden. Hoe lovenswaardig dit ook is, ik vrees dat het onmogelijk is om goede resultaten te behalen door goede wijn in een beschimmelde fles te gieten. Enkel een volledige heropbouw van de samenleving kan de mensheid genezen van de kanker die misdaad heet. Doch, als de stompe punt van ons maatschappelijk geweten geslepen werd, dan zouden de strafinrichtingen misschien een nieuw laagje vernis krijgen. Maar de eerste stap is dan de renovatie van het maatschappelijke geweten, en die is in een belabberde toestand. Het moet jammer genoeg wakker geschud worden en verstaan dat misdaad slechts een graduele kwestie is, dat we allemaal de mogelijkheid tot misdaad in ons hebben, min of meer, naargelang onze mentale, fysische en sociale omgeving; en dat de individuele misdadiger slechts een reflex is van de bewegingen van het geheel.
Wanneer het maatschappelijke geweten is wakker geschud, dan leert het gemiddelde individu misschien de “eer” weigeren om de speurhond van de wet te zijn. Mogelijks houdt hij op met het vervolgen, verachten en wantrouwen van de overtreder, en geeft hij hem de kans om te leven en te ademen tussen zijn naasten. Instituties zijn natuurlijk moeilijker te bereiken. Ze zijn koel, ondoordringbaar, en wreed; maar toch, misschien is het mogelijk om met een ontwikkeld maatschappelijk bewustzijn de gevangenisslachtoffers te bevrijden van de brutaliteiten van de gevangenisambtenaren, cipiers, en bewakers. De publieke opinie is een sterk wapen; zelfs de houders van menselijke prooien zijn er bang van. Ze zouden een beetje menselijkheid leren, zeker als ze beseffen dat hun jobs er van afhangen.

Maar de meest belangrijke stap is het eisen dat de gevangene het recht heeft om te werken terwijl hij in de gevangenis zit, met enige geldelijke compensatie die het mogelijk maakt om te sparen voor zijn vrijlating, het begin van een nieuw leven.
Het is haast belachelijk om iets te verwachten van de huidige samenleving als we bedenken dat werkmensen, zelf loonslaven, tegen gevangenenarbeid zijn. Ik zal niet ingaan op de wreedheid van deze houding, maar enkel de onbruikbaarheid ervan beschouwen. Om te beginnen heeft de tegenstand van de georganiseerde arbeiders zich tot dusver gericht tegen windmolens. Gevangenen hebben altijd gewerkt; alleen was de Staat hun uitbuiter, net zoals de individuele werkgever de dief was van de georganiseerde arbeid. De Staten hebben hun gevangenen ofwel aan het werk gezet voor de regering, ofwel hebben ze hun arbeid uitbesteed aan het privé-initiatief. Negenentwintig van de Verenigde Staten doen dit laatste. De Federale overheid en zeventien Staten doen er niet aan mee, net als de belangrijkste naties in Europa, aangezien het leidt tot afschuwelijk overwerk en misbruik van gevangenen, en tot eindeloos geknoei.
“Rhode Island, de Staat gedomineerd door Aldrich, is misschien het slechtste voorbeeld. Onder een vijfjaren contract, daterend van 7 juli 1906 en hernieuwbaar voor nog vijf jaren als de privé-aannemers dat willen, wordt de arbeid van de gevangenen van de Rhode Island Penitentiary en de Providence County Jail verkocht aan de Reliance-Sterling Mfg. Co. voor net geen 25 cent de man per dag. Dit bedrijf is eigenlijk een gigantische Gevangenenarbeid Trust, want het least ook de arbeid van gevangenen uit Connecticut, Michigan, Indiana, Nebraska, en South Dakota, alsook de verbeteringsgestichten van New Jersey, Indiana, Illinois, en Wisconsin; elf inrichtingen in totaal.
“De omvang van het gekonkel onder het contract van Rhode Island kan afgeleid worden uit het feit dat ditzelfde bedrijf 62,5 cent per dag betaalt voor de arbeid van één gevangene in Nebraska, en dat Tennessee bijvoorbeeld $1,10 per dag ontvangt van de Gray-Dudley Hardware Co.; Missouri krijgt 70 cent per dag van de Star Overall Mfg. Co.; West Virginia 65 cent per dag van de Kraft Mfg. Co., en Maryland 55 cent per dag van Oppenheim, Oberndorf & Co., hemdenmakers. Het verschil in prijzen wijst naar een enorm geknoei. De Reliance-Sterling Mfg. Co. bijvoorbeeld, maakt hemden. De kost van gratis arbeid is niet minder dan $1.20 per dozijn, terwijl het Rhode Island dertig cent per dozijn betaalt. Verder vraagt de Staat aan deze Trust geen huur voor het gebruik van haar gigantische fabriek, vraagt ze ook niks voor elektriciteit, verwarming, licht of zelfs water, en vordert geen belastingen. Wat’n gefoefel!” 6
Er wordt geschat dat in dit land meer dan twaalf miljoen dollar aan arbeidershemden en overalls jaarlijks wordt geproduceerd door gevangenisarbeid. Het is een vrouwenindustrie, en de eerste gedachte die opkomt is dat een immense hoeveelheid gratis vrouwenarbeid zo verkeerd geplaatst is. De tweede overweging is dat mannelijke veroordeelden, die eigenlijk een ambacht zouden moeten leren opdat ze na hun vrijlating enige kans zouden hebben om in de eigen behoeften te voorzien, dit werk moeten doen zonder dat ze ook maar een dollar kunnen verdienen. Dit wordt nog erger als we bedenken dat veel van dit werk verricht wordt in verbeteringsgestichten, die zo sterk beweren dat ze hun gevangenen trainen om nuttige burgers te worden.
De derde en belangrijkste overweging is dat de enorme winsten, die zo uit het werk van de gevangenen worden geperst, een constante aansporing zijn voor de aannemers om van hun ongelukkige slachtoffers veel te zware taken te eisen, en om hun wreed te straffen wanneer hun werk de buitensporige eisen niet haalt.
Nog iets over de veroordeling van gevangenen tot taken waarmee ze niet kunnen hopen op een betere toekomst na hun vrijlating. Indiana, bijvoorbeeld, is een Staat dat veel vertoon heeft gemaakt over hun leidende positie in moderne methoden van straffen. Maar volgens het rapport uit 1908 van de opleidingsschool van haar “verbeteringsgesticht” waren 135 gevangenen ingeschakeld in het vervaardigen van kettingen, 207 bij de hemden en 255 bij de metaalgieterij – in totaal 597 man in drie beroepen. Maar in dit zogezegd verbeteringsgesticht waren 59 beroepen vertegenwoordigd, waarvan 39 verbonden met het platteland. Indiana beweert net als andere Staten dat ze de gevangenen in haar verbeteringsgesticht opleidt om na hun vrijlating een beroep te kunnen uitoefen waarmee er brood op de plank kan komen. In feite laat ze hen kettingen, hemden en bezems maken; dat laatste ten voordele van de Louisville Fancy Grocery Co. Het maken van bezems is grotendeels een monopolie van de blinden, het maken van hemden gebeurt door vrouwen, en er is slechts één vrije (niet-gevangenis) kettingfabriek in de Staat, en daar kan een ex-gevangene geen werk vinden. De hele zaak is een wrede mop.
Als de Staten hun hulpeloze slachtoffers van zo’n grote winsten beroven, is het dan niet hoog tijd voor de georganiseerde arbeid om haar lege kreten te stoppen, en een degelijke vergoeding te eisen voor de veroordeelde, net zoals de vakbonden het voor zichzelf eisen? Op die manier zouden de arbeiders het probleem oplossen dat de gevangene tot vijand van de arbeider maakt. Ik zei elders al dat duizenden veroordeelden, incompetent en zonder vak, zonder middelen tot levensonderhoud, jaarlijks terug de wereld worden ingestuurd. Deze mannen en vrouwen moeten leven, want zelfs een ex-gevangene heeft behoeften. Het gevangenisleven heeft van hen antisociale wezens gemaakt, en de ferm gesloten deuren die hen bij hun vrijlating ontvangen zullen hun verbittering niet minderen. Het onvermijdelijke resultaat is dat ze een gunstige groep vormen waaruit onderkruipers, oplichters, detectives, en politieagenten worden genomen, die maar al te graag het bevel van hun baas opvolgen. Aldus staat de georganiseerde arbeid haar eigen doelen in de weg, door haar dwaze weigering om haar activiteiten ook in de gevangenis verder te zetten. Het helpt giftige gassen creëren die iedere poging tot economische betering doen stikken. Als de arbeider deze effecten wil vermijden, zou hij het recht van de gevangene om te werken moeten eisen, hij zou hem moeten zien als een broeder, hem in zijn organisatie nemen, en met zijn hulp zich tegen dit systeem keren dat hun beiden onderdrukt.

Tot slot, maar zeker niet in het minst, is er het groeiende besef van de barbaarsheid en ondoeltreffendheid van de definitieve straf. Zij die geloven in een verandering en er ook oprecht naar streven zijn vlug om te besluiten dat men een kans moet krijgen om het goed te maken. Maar hoe moet hij die tien, vijftien of twintig jaar moet zitten dat dan doen? De hoop op vrijheid of kansen is de enige drijfveer van het leven, zeker voor het leven van de gevangene. De samenleving heeft zo lang gezondigd tegen hem – het zou hem op z’n minst nog dat moeten gunnen. Ik ben niet erg hoopvol dat het dat zal doen, of dat er enige echte verandering in die richting kan plaatsvinden vooraleer we ons voorgoed kwijten van de omstandigheden die de gevangene en de cipier voortbrengen.

Out of his mouth a red, red rose!
Out of his heart a white!
For who can say by what strange way
Christ brings his will to light,
Since the barren staff the pilgrim bore
Bloomed in the great Pope's sight.

Voetnoten

1Crime and Criminals. W. C. Owen.
2The Criminal, Havelock Ellis.
3The Criminal.
4The Criminal.
5The Criminal.
6Quoted from the publications of the National Committee on Prison Labor.