combitaks: model bezwaarschrift : Ovl IMC

De combitaks is vanuit juridisch oogpunt een belasting en er wordt dan ook een fiscale procedure gevolgd. Eerste stap is administratief bezwaar aantekenen bij het college van burgemeester en schepenen, pas daarna volgt eventueel een procedure voor de burgerlijke rechtbank.
De procedure staat beschreven op de achterkant van je aanslagbiljet. Hier staat ook naar waar je je bezwaarschrift moet sturen.
LET WEL: dit bezwaarschrift is gericht tegen de combitaks na een administratieve of bestuurlijke aanhouding. Voor een gerechtelijke aanhouding moet deze tekst aangepast worden en kunnen bijkomende argumenten ingebracht worden. Als iemand toch een combitaks na een gerechtelijke aanhouding heeft gekregen, laat dan een bericht op deze site en ik post dan een aangepaste versie.

Ondergetekende, NAAM + ADRES, tekent hierbij bezwaar aan tegen de heffing van de belasting op het vervoer van personen met een politievoertuig (vul aan met de referenties op het aanslagbiljet)

Eerste bezwaar: onwettigheid van de belasting wegens schending art. 6§1 en §2 E.V.R.M., art 7 E.V.R.M.

1.1. Dit belastingsreglement stelt een belasting op het vervoer van personen met een politievoertuig in het kader van een bestuurlijke aanhouding op grond van art. 31 van de Wet van 5 augustus 1992 op het Politieambt, of in het kader van een gerechtelijke aanhouding.
Dit belastingsreglement komt feitelijk neer op het instellen van een straf op een aantal gedragingen, waarbij het bestuur de garanties van het strafrecht tracht opzij te schuiven. Met dit reglement wordt o.m. duidelijk het legaliteitsbeginsel geschonden.
In het E.V.R.M. wordt dit beginsel geformuleerd in art. 7§1: "Niemand kan worden veroordeeld wegens een handelen of nalaten, dat geen strafbaar feit naar nationaal of internationaal recht uitmaakte ten tijde dat het handelen of nalaten geschiedde. Evenmin zal een zwaardere straf worden opgelegd dan die welke ten tijde van het begaan van het strafbare feit van toepassing was."

1.2. Opdat dit artikel van toepassing is moet er sprake zijn van een straf. Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens stelt dat straf hier als een autonoom begrip met eigen criteria moet beoordeeld worden:
"30. La Cour rappelle que la qualification de "peine" contenue dans l'article 7 par. 1 (art. 7-1) possède une portée autonome. Pour rendre efficace la protection offerte par cette disposition (art. 7-1), la Cour doit demeurer libre d'aller au-delà des apparences et apprécier elle-même si une mesure particulière s'analyse au fond en une "peine" au sens de cette clause (art. 7-1) (voir en dernier lieu l'arrêt Welch c. Royaume-Uni du 9 février 1995, série A n° 307-A, p. 13, par. 27).

31. Le libellé de l'article 7 par. 1 (art. 7-1), seconde phrase, indique que la base de toute appréciation de l'existence d'une peine consiste à déterminer si la mesure en question est imposée à la suite d'une condamnation pour une "infraction". D'autres éléments peuvent être estimés pertinents à cet égard: la qualification de la mesure en droit interne, sa nature et son but, les procédures associées à son adoption et à son exécution, ainsi que sa gravité (arrêt Welch précité, p. 13, par. 28)." (Hof Mensenrechten, arrest Jamil van 25 mei 1995)

1.3. Het Hof verwijst daarbij naar haar rechtspraak in het kader van art. 6 §1: "Prononcée par la juridiction répressive et destinée à exercer un effet dissuasif, la sanction infligée à M. Jamil pouvait aboutir à une privation de liberté de caractère punitif (voir, mutatis mutandis, les arrêts Engel et autres c. Pays-Bas du 8 juin 1976, série A n° 22, p. 35, par. 82, et Öztürk c. Allemagne du 21 février 1984, série A n° 73, p. 20, par. 53). Elle constituait donc une peine au sens de l'article 7 par. 1 (art. 7-1) de la Convention." (Hof Mensenrechten, arrest Jamil van 25 mei 1995, §32).
Art. 6 E.V.R.M. is van toepassing bij het vaststellen van iemands burgerlijke rechten en verplichtingen of bij het bepalen van de gegrondheid van een tegen hem ingestelde strafvervolging. Volgens vaste rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens is strafvervolging ook een autonoom begrip. Aldus het arrest Öztürk:
"50. Ayant ainsi réaffirmé l'"autonomie" de la notion de "matière pénale" telle que la conçoit l'article 6 (art. 6), la Cour doit rechercher si la "contravention administrative" commise par le requérant relève ou non de ladite "matière". A cette fin, elle retient les critères adoptés dans son arrêt Engel précité (ibidem, pp. 34-35, § 82): il importe d'abord de savoir si le texte définissant l'infraction en cause ressortit ou non au droit pénal d'après la technique juridique de l'Etat défendeur; il y a lieu d'examiner ensuite, eu égard à l'objet et au but de l'article 6 (art. 6), au sens ordinaire de ses termes et au droit des Etats contractants, la nature de l'infraction ainsi que la nature et le degré de gravité de la sanction que risquait de subir l'intéressé." (Hof Mensenrechten, arrest Öztürk van 21 februari 1984)

1.4. Concluderend, om te beoordelen of hier sprake is van een straf kunnen volgende criteria in aanmerking genomen worden:
- de kwalificatie door het nationale recht
- de aard van de inbreuk
- de aard en de zwaarte van de sanctie

1.5. Het reglement in kwestie spreekt niet van een straf maar van een belasting. Bijgevolg moet naar het tweede criterium gekeken worden: de aard van de inbreuk.
Het geviseerde belastingsreglement stelt een belasting op het vervoer van personen met een politievoertuig op grond van art. 1 § 2 van de Besluitwet van 14 november 1939 betreffende de beteugeling van de dronkenschap, of in het kader van een bestuurlijke aanhouding op grond van art. 31 van de Wet van 5 augustus 1992 op het Politieambt, of in het kader van een gerechtelijke aanhouding.

1.6. Art. 31 van de Wet van 5 augustus 1992 op het Politieambt stelt dat de bestuurlijke aanhouding kan uitgevoerd in volgende gevallen:
"Bij het vervullen van hun opdrachten van bestuurlijke politie en onverminderd de bevoegdheden uitdrukkelijk toegekend bij wetten van bijzondere politie, kunnen de (politieambtenaren) in geval van volstrekte noodzaak overgaan tot de bestuurlijke aanhouding :
1° van een persoon die hen hindert in het vervullen van hun opdracht het verkeer vrij te houden;
2° van een persoon die de openbare rust daadwerkelijk verstoort;
3° van een persoon, ten aanzien van wie er op grond van zijn gedragingen, van materiële aanwijzingen of van de omstandigheden, redelijke gronden zijn om te denken dat hij voorbereidingen treft om een misdrijf te plegen dat de openbare rust of de openbare veiligheid ernstig in gevaar brengt, met als doel hem te beletten een dergelijk misdrijf te plegen;
4° van een persoon die een misdrijf pleegt dat de openbare rust of de openbare veiligheid ernstig in gevaar brengt, teneinde dit misdrijf te doen ophouden.
In de in het tweede lid van artikel 22 gepreciseerde gevallen kunnen de politieambtenaren overgaan tot de bestuurlijke aanhouding van personen die de openbare rust verstoren en hen van de plaats van de samenscholing verwijderen."

Art 22 tweede lid preciseert verder: "De politiediensten houden zich op in de nabijheid van elke grote volkstoeloop en nemen de gepaste maatregelen voor het rustige verloop ervan.
Zij zijn belast met het uiteendrijven van :
1° alle gewapende samenscholingen;
2° de samenscholingen die gepaard gaan met misdaden en wanbedrijven tegen personen en goederen of met overtreding van de wet van 29 juli 1934 waarbij de privé-milities verboden worden;
3° de samenscholingen waarvan blijkt dat zij gevormd zijn of zich vormen met het oog op verwoesting, moord of plundering, of om een aanslag te plegen op de lichamelijke integriteit of het leven van personen;
4° de samenscholingen die de uitvoering van de wet, van een politieverordening, van een politiemaatregel, van een gerechtelijke beslissing of van een dwangbevel hinderen."

1.7. Belast wordt dus niet iedereen die vervoerd wordt met een politievoertuig, maar enkel diegene die:
- het verkeer hindert
- de openbare rust daadwerkelijk verstoort
- op redelijke gronden op grond van zijn gedragingen, van materiële aanwijzingen of van de omstandigheden vermoed wordt voorbereidingen voor een misdrijf te treffen dat de openbare rust of de openbare veiligheid ernstig in gevaar brengt
- een misdrijf pleegt dat de openbare rust of de openbare veiligheid ernstig in gevaar brengt

1.8. Feitelijk wordt hier een nieuwe strafbaarstelling ingevoerd voor bovenstaande lijst overlast veroorzakende gedragingen.
Deze belasting is gericht tot alle burgers en niet tot een beperkte groep. Ze is duidelijk afschrikkend bedoeld want gericht tegen het plegen van misdrijven en overlast. Ook werkt ze preventief net als het gewone strafrecht gezien ze door de belasting het stellen van deze gedragingen duidelijk ontraadt.
Art. 3 van het belastingsreglement stelt:
"De belasting is verschuldigd door de vervoerde persoon die de interventie noodzakelijk maakt of door diegene die voor hem burgerlijk verantwoordelijk is.
De belasting is niet verschuldigd als de interventie ten aanzien van de vervoerde persoon achteraf blijkt geen grond te hebben."
Hieruit blijkt eveneens dat niet zozeer het vervoer met een politievoertuig belast wordt maar wel het stellen van een bepaalde gedraging, gezien de belasting niet verschuldigd als de interventie geen grond blijkt hebben. Wat belast wordt is dus niet het vervoer met een politievoertuig maar het noodzakelijk maken van een politie-interventie. Wat afgeschrikt wordt is net dit noodzakelijk maken van een politie-interventie.
Bijgevolg moet uit de aard van de inbreuk geconcludeerd worden dat deze belasting een straf is in de zin van art. 7 E.V.R.M.

1.9. Met dit belastingsreglement wordt vorm gegeven aan een lik-op-stuk-beleid onder de vorm van een zogenaamde 'overlasttaks'. De bestaande mogelijkheden tot sanctionering uit art. 119bis Nieuwe Gemeentewet worden echter niet gebruikt, maar integendeel een methode die de toets van het E.V.R.M. niet kan doorstaan. Met name het legaliteitsbeginsel wordt geschonden.
Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens stelt hierover: " 52. La Cour souligne que l'article 7 par. 1 (art. 7-1) de la Convention ne se borne pas à prohiber l'application rétroactive du droit pénal au détriment de l'accusé. Il consacre aussi, de manière plus générale, le principe de la légalité des délits et des peines (nullum crimen, nulla poena sine lege) et celui qui commande de ne pas appliquer la loi pénale de manière extensive au détriment de l'accusé, notamment par analogie; il en résulte qu'une infraction doit être clairement définie par la loi. Cette condition se trouve remplie lorsque l'individu peut savoir, à partir du libellé de la clause pertinente et, au besoin, à l'aide de son interprétation par les tribunaux, quels actes et omissions engagent sa responsabilité." (Hof Mensenrechten, arrest Kokkinakis van 25 mei 1993, §52)

1.10. De bepalingen die het gedrag vaststellen waarbij iemand het risico loopt van deze 'belasting' te moeten ondergaan, kunnen moeilijk beschouwd worden als duidelijk dit gedrag vastleggend en geven niet de nodige voorspelbaarheid. Het zijn dan ook bevoegdheidsregels. Hierop een strafbaarstelling baseren betekent dat de strafbaarheid afhankelijk wordt van het oordeel van de arresterende politieagent.
Zo kan iemand gearresteerd worden "ten aanzien van wie er op grond van zijn gedragingen, van materiële aanwijzingen of van de omstandigheden, redelijke gronden zijn om te denken dat hij voorbereidingen treft om een misdrijf te plegen dat de openbare rust of de openbare veiligheid ernstig in gevaar brengt, met als doel hem te beletten een dergelijk misdrijf te plegen". Gevolg is dat iemand strafbaar wordt op basis van de vermoedens van de arresterende politie-agent. Eveneens wanneer de procureur oordeelt dat er sprake is van "ernstige aanwijzingen van schuld aan een misdaad of een wanbedrijf". Dergelijke vermoedens tot constitutief onderdeel maken van een misdrijf doet afbreuk aan de vereiste voorspelbaarheid, en vormt bijgevolg een schending van art. 7 E.V.R.M.

1.11. Dit komt ook neer op een schending van het vereiste van een onafhankelijke en onpartijdige rechter (art. 6§1 E.V.R.M.) gezien het oordeel van de politieagent of de procureur de strafbaarheid tot gevolg heeft.
Deze schendingen worden niet verholpen door de bezwaar-procedure achteraf gezien het oordeel van de politieagent of de procureur een constitutief onderdeel vormt van de strafbaarstelling. De controle op dit oordeel is een louter marginale controle.

Tweede bezwaar: ... vul maar aan naar believen

En niet vergeten te tekenen.